In 2010 zijn alle buschauffeurs vereenzaamd

Een buschauffeur is een apart soort mens. U leest weleens in de krant dat een jongen die cum laude is geslaagd voor zijn Gymnasiumdiploma buschauffeur wil worden. Popidool Jamai wilde vroeger ook een bus besturen, omdat hij “dat grote stuur zo fascinerend vond”. Soms chagrijnig, soms joviaal, soms zelfs rokend uit dat kleine raampje van ze. Het zijn de recalcitrante rockers van deze tijd!

Daarom is mijn ontzag voor deze Tijgers van forensend Nederland zo groot. Wie zit er voor zijn lol nou in het openbaar vervoer? Ik niet, en ik vind het al heel wat dat ik er over schrijf. Een beleefd knikje tijdens het tonen van mijn vervoersbewijs of een welgemeend “hallo!” gooi ik er altijd wel in. Als ik de enige ben in de bus, bezet ik de invalideplaats en knoop een gesprekje aan.

Want zeg eerlijk; buschauffeur is een eenzaam beroep. Zij vervoeren duizenden mensen per dag, maar er is in geen velden of wegen een collega te bekennen. Je collega’s met groot licht seinen is nou niet geweldig. Die verdwaalde bejaarde die over haar gescheurde poepluier praat is niet veel beter. Strippenkaarten stempelen en irritante scholieren terugfluiten wegens een frauduleus vervoersbewijs is een van de weinige sociale verzetjes die dit respectabele beroep heeft.

Zo zien wij onze buschauffeur graag. Weldoorvoed, vrolijk en kalend.

Nu heeft u vast weleens gehoord van het debacle dat OV-chipkaart heet. Bliep, en je kunt gaan zitten. In de bus bevindt het incheck-apparaat zich uit de richting van de chauffeursogen. Een bliepje is de nieuwe stempel. De reiziger communiceert met het apparaat, en niet de chauffeur. Chagrijnige buspassagiers slaan de chauffeur over en gunnen hem geen blik waardig.

Na een lange werkdag komt de chauffeur thuis. “Hondenbaan”, denkt hij. Niemand die hem kent. Niemand die hem voelt. Niemand die hem ziet. De facsistoïde bedenkers van de OV-chipkaart die alle romantiek uit het beroep van deze Tijgers wegslaan met een mokerhamer. Dit is het échte geweld tegen buschauffeurs; waarom zijn hier nog geen kamervragen gesteld?

Herinnert u zich mijn Albert Heijn-stuk nog?

Dit stukje dus. Heb het even op een wat meer  heldere manier verwoord in het onderstaande filmpje voor de VARA.

Seksualiteit is uw favoriete weblogger vreemd

Zoals u wellicht is opgevallen schrijf ik maar weinig over seks. Het gaat over goedkope chocolade, deugdethiek, sollicitaties en wat dies meer zij. Toegegeven, ik heb ooit eens een foto geplaatst van Britney Spears’ kale kut, maar dat kunt u beschouwen als een jeugdzonde.

Je kunt niet iemand digitaal alle hoeken van de kamer laten zien. Laat staan dat je je eigen fingerspitzengefühl in optima forma etaleert op je weblogje. Daarom is het -mijns inziens- ook een beetje gênant om te proberen iemand met je perverse gedachten op te winden. Want zeg nou eerlijk, seks is toch een lichamelijk iets? Arrogante Harry Mulisch die denkt dat hij God is met zijn vunzige verhalen. Zie je die kop je al in extase brengen?

Porno is leegte. Populair credo is dat je op seksueel gebied zoveel geuren en kleuren hebt, maar porno is dodelijk. Nadat  jumbopenissen  om je oren zijn geslagen (figuurlijk) en perfecte mosseltjes op uw gigantische beeldscherm zijn ingezoomd, rondt men de boel af. En wat daar resteert is een extract uit je lijf. Je verliest je seksuele energie, je eiwitten, je lust, kortom: levenskracht. Uiteraard wordt dit lijfelijke gewoon aangevuld, maar men lijdt een mentale sterfte. Een vrijpartij wordt al vlug imperfect (wanneer je van Amerikaanse porno houdt), of een vrijpartij wordt al vlug vetgeklots (wanneer je van kleine Aziatenporno houdt), en ga zo maar door.

Daarom ben ik fanatiek pleitbezorger van een intensievere waarschuwing bij het bekijken van deze ontuchtige handelingen. Na de leeftijdswaarschuwingen, leeftijdsverklaringen, don’t-try-this-at-home-verklaringen en rode uitroeptekens opteer ik voor de waarschuwing ‘Porno is schadelijk voor uw geile gezondheid’.

Schrijven = Schrappen

Daarom een ledig bericht.

Commentaar van de hoofdredacteur

In de laatste jaren is er een gigantische omslag geweest in het verspreiden van berichten. Alles gaat grotendeels via de computer, en mobiele media nemen hier een steeds groter aandeel in. Oplagecijfers van traditionele media zakken in, maar deze worden geprobeerd op te vangen door het ontwikkelen van nieuwe diensten en producten.

Onlangs heeft NRC.Next besloten om hun papieren uitgaven te stoppen, en in plaats daarvan PDA’s (zakcomputers) uit te delen met een abonnement op de website. Volgens de huidige hoofdredacteur van NRC.Next, Frank Oosterwaal, heeft de krant hiermee een “unique selling point in handen, die de winst zal doen stijgen”.

Stupiditeiten heeft besloten niet in deze trend mee te gaan. Andere succesvolle media die zich met Stupiditeiten kunnen meten, zoals GeenStijl, Futiliteiten en NineToFive, kunnen prima uit de voeten met hun huidige businessmodel. Stupiditeiten verwacht ook dit jaar weer een flinke winst te kunnen pakken op de sluikreclame die tussen de regels door is geplaatst.

De hoge winsten zijn voor ons absoluut geen aanleiding om op onze lauweren te rusten. Er wordt voortdurend gewerkt aan de kwaliteit en creativiteit. Het management denkt vanuit de lezer en niet vanuit de exhorbitante vergoedingen die commercielen aan ons willen betalen om vrienden met ons te zijn. Stupiditeiten zorgt voor een zo klein mogelijke buffer in de balans, om zo scherp mogelijk te blijven. Daarom zullen jaarlijks flinke bonussen aan de redacteuren worden uitgekeerd, als een steun in de rug.

Deugdethiek volgens de miljoenste blogger (moi)

Kleine inleiding: onderhand ben ik al zesdejaars student Wijsbegeerte aan de Universiteit van Amsterdam.

Deze weblog wordt geschreven door een man die goed is. Goed conform de normen van de wet, goed conform de sociale omgangsnormen (‘wet’) van een select gezelschap. Men kan zich makkelijker staven naar de wet, omdat 1: deze zwart op wit staat, en 2: omdat een gezonde dosis lethargie in combinatie met een deugdelijke opvoeding dit bewerkstelligt. Ik beschouw de Bijbel (of een ander gangbaar boek) in deze casus niet, want om te leven naar drie maatstaven is al veel.

Richt uw aandacht even op het dier, zo kunt u uw hersenen resetten voor het volgende stuk.

Drie? Ja, we vergaten onszelf hier. Als u nagaat, bent u dan niet de gehele dag bezig om uzelf te conformeren naar de twee wetten? Dit is natuurlijk belangrijk om een goed geweten bij onszelf te behouden. Echter, vaak wordt alleen gedacht aan de middelen om ons persoon te deugden. Een goed verloop van een zaak wordt alleen bereikt wanneer men vanuit het doel richting de middelen denkt. Bijvoorbeeld: je gaat niet naar de supermarkt voor alle (fris)dranken observeren en denken “ik wil wijn”, maar je denkt thuis: “ik wil wijn”, en gaat voor het wijnschap staan. Het kan wel, maar het is inefficient en kunt bij een niet vastberaden mening voor smerige verassingen komen te staan.

Het vanuit ‘het doel’ (‘het ik’) denken is geen vrijbrief voor arrogantie of egoïsme. Integendeel. Een tevreden persoon, die de wetten bezigt volgens de Stupiditeitenmethode (nomen est omen?), dus vanuit het doel naar de middelen, is een goed persoon. Van slechte mensen wordt iedereen slechter, en zo is het ook zo dat men beter wordt van goede mensen.

Tot zover uw eerste les filosofie. Begreep u dit verhaal? Gefeliciteerd, u bent nu bekend met de Stupiditeiten-deugdethiek ©. En trouwens, ik ben helemaal geen student Wijsbegeerte en ik werk bij de McDonalds. Vindt u dit verhaal nu minder geloofwaardig? Zo ja, laat dan in een commentaar achter waarom.

Wijnrecensie: hoofdpijnwijn van C1000 ‘Ugni-Blanc, Gascogne’

Samenvatting: alleen als je zelfmoord wilt plegen.

Citaat van de dag (Kandidaat STUPIDITEITEN Award)

Theo Hiddema:

Het gaat mij vooral om de uitgestreken smoel van de almaar uitdijende legioen van betuttelaars en reglementeerders dat de burger ook in zijn privébesognes steeds meer de les is gaan lezen. Men lijkt zijn ziel en zaligheid vooral in verboden te leggen. En we doen het ook nog eens samen. Dat woord alleen al, gatver.

Gelukkig hebben we van 9 tot 5, joh

925. De site voor de succesvolle man. De man die alleen een Melbatoast met kip-kerriesalade eet als zijn onderdanen dat aanbieden, en thuis gewoon een franse toast met kaviaar eet (met Miss (of Mister?) World).

Dit is een initiatief van Jort Kelder (wie kent dit genie niet), en Michiel ‘mediamaatje’ Frackers. Maar eigenlijk hebben ze een roedel werkpaarden die het geheel voortslepen. Alexander Klöpping die het steeds beter begint te doen, Bert Brussen, iemand met een kakkernaam en ex-student Psychologie, eigenlijk gewoon jean en allezman.

Nou moet ik zeggen: ik behoor niet geheel tot de doelgroep die ik in de eerste alinea beschreef. Integendeel, ik ben een armoedzaaier die zijn studentenkrot ‘romantisch’ vindt. Het Amsterdams Martelmuseum is er niets bij. Maar toch voel ik een verbintenis tussen 925 en mijn persoon. Noem het voorbestemd, noem het jeugdige onbezonnenheid, of noem het gewoon hautain. Dit ging zelfs zo ver dat er in de donkere krochten van mijn e-mailaccount nog een concept lag ter sollicitatie bij 925. Een kleine bloemlezing uit juli 2008:

Bij elk momentje van studieontwijkend gedrag klik ik even de 925 aan als ik weer lamlendig achter een computer van mijn onderwijsinstelling hang. Misschien trekt 925 mij wel zo aan omdat het mij laat dromen, fantaseren.

Deze zinssnede wilde ik jullie niet onthouden:

Ik ben echter wel een succes potential. Ik ben aan het zoeken, aftasten. Langzaam in mijn gewenste keurslijf gegoten. Dromen en fantaseren is bij dat keurslijf een gewenste input.

Nader bekeken gewoon treurnis ten top. Onlangs heb ik weer geprobeerd te infiltreren, daar aan Keizersgracht. Dit werd mij echter niet gegund nadat ondergetekende bij een ludieke actie de hele tent op stelten heeft gezet. Hoe dit ging wil ik wel zeggen, maar eigenlijk ook weer niet. Want nu ik er over nadenk was het nog maffer dan die sollicitatiebrief. Of zoals Michiel Frackers het zo mooi wist samen te vatten:

Hallo Vikter,

Ik vond de uitvoering van je act matig tot slecht, na twee telefoontjes was je grap doorzien. En de humor ontging mij.

We zoeken geen humorloze matige allochtone werknemer meer bij 925. Die plek bezet ik al.

Succes met je studie want in de media geef ik je weinig kans van slagen. Zolang ik bij 925 zit, wil ik jou alleen maar zien als ik langs een tramhalte rijd.

De monopolie van Albert Heijn (oostbloktaferelen)

Voorkennis benodigd voor deze tekst: beetje Albert Heijn-vaardigheden, marketing strekt tot de aanbeveling.

Zoals elk groot schrijver, zonder mijzelf op de borst te kloppen, woon in in Amsterdam. Obscure schrijvercafeetjes, boekenmarkten, voorleesavonden en wat dies meer zij; je hebt het hier allemaal. Niet dat ik deze bezoek, maar dat is secundair.

In Amsterdam wonen ommenabij 760.000 mensen, en dan de toeristen en dagjesmensen uit de Achterhoek niet meegerekend. Dit vraagt om een grote voorziening in levensmiddelen. Albert Heijn (of beter gezegd Ahold) springt hier zonder schuwen op in. Overal waar je gaat en staat zie je een Albert Heijn. Heb je ooit weleens een c1000 gezien op het station? Dat bedoel ik!

Nu vind ik dat niet zo héél erg hoor, want als arme pauperstudent maak ik dankbaar gebruik van de AH-strategie van veel huismerken. Huismerken zijn vaak high-marginproducten, dit kun je goed zien aan de plaats in het schap. De producten met de meeste winstmarge vind je op ooghoogte, die met de minste onderaan (zoals Euroshopper). Euroshopper zit vaak ook onderin het schap, daar waar de ratten lopen. Het wordt door AH beschouwd als lokkertje voor de klanten om dan de high-margin AH-huismerken te kopen (3 Euro voor een bak sla, en 20 cent voor een kilo grootmoeders-cake). Alleen studenten en toeristen kopen die zooi, maar dat is omdat toeristen niet beter weten.

Mijn punt is dat in het centrum van Amsterdam toch af en toe een Jumbo, een Bas van der Heijden of een Lidl(!) het straatbeeld mag afwisselen! Tuurlijk – een goedkope kilofles zure ketchup is fijn bij de kassa, maar eigenlijk komt het de strot uit. Wanneer er geen sprake is van een monopoliepositie, wordt er wellicht een kwaliteitsslag gemaakt bij de Appie’s. Misschien ook niet, maar dan is het wel fijn om te denken dat je een kleine keus hebt. Want de boodschappen zijn eigenlijk een van de weinige dingetjes waar ik mijn dominante eigenschappen in kwijt wil, als voormalig jager!

Dit stukje, maar dan in visuele, samenvattende, intrigerende vorm:

Parijs is een een fijne pauperzooi (deel één)

Raar toch, dat Nederland zich meer kan identificeren met Parijs dan met -pak ‘m beet- Berlijn. Parijs ligt immers al lang en breed in de romaanse wereld, terwijl Nederland een trotse germaanse natie is. Nederlanders hebben hetzelfde stijve als duiters, en missen over het algemeen het temperamentvolle van fransen. En dan nog niet te spreken over de taal. Evengoed, het zal vast wel aan de afstand liggen. Vanuit Rotterdam sta je namelijk in 3 uur in het sexy parijse centrum.

Op kosten van STUPIDITEITEN B.V. heeft deze redacteur van zaterdag tot dinsdag in Parijs bezocht. Want zoals we bijna allemaal weten is het in de zomermaanden spotgoedkoop om de train á grande vitesse richting het zuiden te nemen. Het leven van een eenvoudige redacteurslaaf gaat nu eenmaal niet over luxueuze en weelderige rozenstruiken… Het lot deed mij een verloren jeugdvriend ontmoeten. Het ging dus eigenlijk precies zoals in oude reisverhalen, alleen werd de paard en wagen vervangen door een hypermoderne trein die met 300 km/u door het franse landschap raast. We praatten over literatuur, we gingen diep nadenken, we vonden affectie. Ik ontmoette ook een vrouw die heel nodig met mij wilde converseren, tijdens onze identiteitscontrole zag ik stiekem haar geboortejaar, 1990. Ik negeerde haar. Ik praat niet met vrouwen voor de lol.

Sfeerbeeld van het aankomstperron

Zoals in alle reisverhalen voltrekken zich ook tragedies. Zo spreidden de wegen van de vriend en ik bij het verlaten van de trein op gare du nord, en kruisten de paden van een franse man en ik. Terwijl ik toeristig om mij heen keek, verwonderend en verdwaald in de grote stad, hoorde ik een mannenstem. ‘Monsieur? Monsieur… Monsieur!’ Ik dacht dit niet voor mij was en liep door. Getik op mijn schouders. Zijn die fransen zo amicaal dat ze nu al contact met mij beginnen te zoeken? Ik keek naar beneden. Daar stond een franse meneer van rond de 35 jaar. Hij hield een boekje vast met een kroontje, pasfoto, wat interessante letters (‘police’). Een franstalige waterval kwam uit zijn mond zetten. Ik begreep waar hij op doelde, maar deed net alsof ik het niet begreep. Hoe dúrfde deze undercover míj als een ordinaire verdachte te bestempelen met zijn schamele 150 centimeter, tegen deze potige en brede neger van bijna twee meter en gezichtsbeharing?

Op de bonnefooi met mijn knapzak begaf ik mij richting de uitgang. Zonder slaapplaats, zonder Visa Goldcard en zonder Lonely Planet zou ik de stad bezoeken. ‘Ben je wel goed bij je hoofd?’, ‘Weet je het zeker?’ en andere quasi-jaloerse zinsneden vielen mij ten deel, een cosmopolitain als ik hou van het avontuur, het onverwachte, onbekende en gevaarlijke. De stad als de leeuw waar ik mij tegen moet verdedigen voordat het mijn kop er af scheurt. Ik zal deze stad leren, het zal moeten stupidiseren!

Als eerste ga je natuurlijk de indrukken die je krijgt verwerken middels het vergelijken met je eigen habitat. Aldoende deed ik dat met mijn huidige woonplaats Rotterdam, en da’s lastig want qua uiterlijk zien en voelen de steden geenzins hetzelfde. Zelfs de negers zijn anders. Daar zie je vooral West-Afrikaanse negroïden met nepvlechten. De bedelaars zijn zelfs anders; ze zijn in grote getalen (Rotterdamse zwervers worden gedwongen in Drentse afkickkampen geplaatst) maar dragen altijd wel de nieuwste schoenenmode.

Zo slapen sommige parijzenaars, ik dus niet.

De ridderlijke zoektocht naar een slaappplaats begon. Her en der had ik wat dingen opgepikt waar ik kon blijven logeren, er scheen bij gare de lyon een voordelige place pour dormir te zijn. Er was nog een plek voor mijn uitgeputte lijf, en ik overhandigde de penningen om mij daar te kunnen installeren. En wat ik daar aantrof…..

Wordt vervolgd.

De examinator en ik vonden elkaar heel lief. Logisch gevolg is dus….

Aan het niveau van mijn ingezonden stukken te zien is het natuurlijk kontjeklaar dat ik de magische leeftijd van een of andere gevestige literair criticus nog niet heb bereikt. Nee, ik moet nog de aandacht trekken met seksuele strapatsen en andere gekkigheid. Dit is geen belediging voor u hoor, lezer, nee u heeft voldoende intellectuele bagage om de aandacht ook op diepzinnige zaken te kunnen richten, hè?

Omdat ik nog zo’n jong dartelend hertje ben, onderga ik ook conform mijn gemiddelde kalenderleeftijd een rijexamen voor de personenauto. De zogenaamde TTT (TussenTijdseToets) is een voorbereiding op het daadwerkelijke examen, je kunt er vrijstelling krijgen voor bepaalde bijzondere verrichtingen. Vandaag hing dat zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Niet omdat het een ramp zou zijn als ik het niet zou halen, maar meer omdat het financiele plaatje er nou niet bepaald rooskleuriger van zou worden als ik faalde.

Zó had mijn lesauto er bijna uitgezien!

Assertief als ik ben begroette ik mijn examinator en toonde ik halfgemeende interesse. Complimentjes geven, symmetrisch en conformistisch handelen. Ja, ik heb de psychologieboeken er nog eens op nagebladerd. Dat ging vrij soepel, maar ik zal u een geheimpje vertellen beste lezer: ik kom als een koele hippe kikker over in dit schrijven, alleen wanneer er spanning in het spel komt zakt mijn motorisch IQ met ruim honderd punten. Aangezien ik nogal perfectionistisch -enigszins narcistisch- ben, is het nogal pijnlijk om te vertellen wat er gebeurde tijdens de rit. Mijn enige talent dat nog werkte was het figuurlijk likken van kont. Ik zag dat dikke grauwe regenwolken zich samenpakten boven mijn automobiel, en hoorde het schelle geluid van Marco Borsato die “vandaag is rood” zong uit de goedkope luidsprekers. Róóskleurig was het dus niet.

Tijdens de evaluatie werd duidelijk dat ik vrijstellingen kreeg wegens goed rijgedrag, dat viel me nogal mee! Blijkbaar kan ik goed een automobiel besturen én goed slijmen! Nu weet ik tenminste dat een carrièreswitch naar taxichauffeur met royale fooien geen gekke keus is!

Ketterroken en kankerrokers

Vies hè, roken. Althans dat vindt 49,3% van de Nederlandse bevolking (bron: oortje open op de straat). De tijd dat een roker eigenlijk een stoere recalcitrante cowboy was of gewoon een levensgenietende bourgondiër ligt achter ons, en in plaats daarvan is een roker (a) iemand die zijn omgeving vervuilt, (b) veels te veel belasting betaalt en (c) de gezondheid van anderen schaadt voor zijn eigen genot. Een soort automobilist dus, maar die worden nog geaccepteerd door de stigmatisatiemaffia.

Zelfverzekerde roker. (dat het op een ezel lijkt laten we even buiten beschouwing)

Tegenwoordig is de ingang van dat lelijke kantoorpand waar je werkt of je school de schandpaal. Sinds enkele weken geldt dit ook voor kroegdeuren. Verbannen uit zijn eigen domein, als Adam en Eva uit het Paradijs. En we weten wat er van die twee bourgondische smulpapen is gekomen… Het lijkt alsof de roker een uitstel van executie heeft gekregen, langzaamaan knijpt de anti-rooklobby de roker de keel dicht, terwijl hij dat zelf ook wel kan en doet. Mijn voorspelling gaat uit dat in 2012 (de Maya’s hebben dit al voorspeld) rokers bij elke haal het hoongelach van de roze longetjes achter zich hoort. In 2018 gaan de roze longetjes vóór de roker staan om vervolgens zijn arm op te tillen en de vinger richting de roker te wijzen om dan te schaterlachen.

Maar ik zeg NEEN tegen dat al! Laat de rokers lekker doorroken en kanker krijgen als ze dat willen! Laat ze lekker hun conditie kapotmaken! Laat ze lekker misvormde kinderen krijgen! Laat ze lekker impotent worden! Laat ze lekker korter leven! Laat ze lekker slijm ophoesten! Het is een vrije keuze!

Maar hoe vrij is de keuze dat je geen nee kan zeggen tegen de sigarenboer?

Misschien moet ik toch maar stoppen…

Als ik voorgaande opschomming op een balans leg dan weegt kortstondig genot toch lichter?

Pornoplaat Britney Spears veroorzaakt 15.000 bezoekers op STUPIDITEITEN

Weet u nog? Britney Spears met haar vieze geschoren kutje. Het is dat ik een seksist en een anti-feminist ben, anders zou ik dat artikel nooit geplaatst hebben. Maar hé, zoals een correct successchrijver (vrij naar Jort Kelder’s nieuwste kindje 925) het beaamt, schroomt deze niet de bezoekersaantallen op te schroeven door daar het voor vrouwen-met-een-vlot/kort-kapsel-en-tuinbroek enigszins vernederend plaatje aan toe te voegen.

En hoe is dit een succes gebleken! De afgelopen maanden schommelden de bezoekersaantallen van deze weblog naar een duizelingwekkende hoogte van ruim 15.000 bezoekers per maand! Dat is keiveel voor een of andere pruts-letterklopper. Verdien ik dit wel?

Ik ben er heilig van overtuigd dat een een liefkozende schrijversgod bestaat. Nee, geen Mulisch. Nee, geen Hermans. Ik bedoel een God met een diepzinnige betekenis. Zo’n gozert met een toffe naam, Lekturoz of Literaa Tuur. Maar dat klinkt weer als een foute, groezelige Pool of een foute, dwergachtige Surinaamse bokser. Dit zeg ik niet voor niets. Mede door deze weblog te gebruiken als mijn portfolio tijdens mij sollicitatie voor kinderlogje Spunk ben ik aldaar aangenomen om daar voor heel weinig geld en veel moeite te gaan schrijven. Dat was overigens een korte carrière, maar dat terzijde. Dit heeft mij doen inzien dat mijn talent en passie bij het schrijversvak ligt (over dat ‘talent’ mag u zelf een waardeoordeel geven. Dat vindt u leuk hè, oordelen).

Het nieuwe project van de heer Jort Kelder vond ik zo doldwaas en vermakend, dat ik de komende tijd een poging ga wagen mijn talent daar welig te laten botvieren. Natuurlijk hoort dit artikel ook bij het binnenlikken wanneer ik deze ‘portfolio’ aan de heren aan de Amsterdamse gracht toon. En daar schaam ik mij niet voor. Tot de vrijdagmiddagborrel Jort!

Waar een beetje dromen en Britney’s vulva al niet voor kan zorgen…

Vooruit dan maar ouwe snoepers! Britney’s pussy.

Straatkrantverkoper Bijenkorf overleden!?

‘Wie maakt mij blij, wie maakt mij blij, wie koopt een krantje bij mij?’.

Rotterdamse folklore. Wie kent deze mijnheer (Johan) niet, die altijd even attent en met kromme rug al 25 jaar dit zinnetje uit z’n strot perst (bron: moeder). Natuurlijk koop je geen krantje van hem, voor dat stukje pulplectuur ga je niet krom liggen, komopzeg. ‘De straatkrant’, hoe verzin je het. Net zoals het restaurant ’streetfood’. Eten van de straat, dat past niet in de decadente cultuur die heerst hedentendage en ik overigens fervent aanhanger van ben. (restaurant op de Westblaak die na niet al te lange tijd failliet was gegaan)

Ik ben niet negatief hoor, nee absoluut niet. Die man doet ook maar zijn werk om ’s avonds een slaapplaats en oplossoep te krijgen, alle respect. Het is een avonturier. Leven van dag tot dag tussen de hoge kille gebouwen van de arbeidersstad die Rotterdam heet. Zulke mensen met daadkracht kunnen wij gebruiken. Iemand met levenservaring. Liever deze zwerver in de kamer dan meneer Verdonk.

 

Naast het etaleren van mijn uitzonderlijke ouwehoertalent wil ik ook een serieuze kanttekening plaatsen. Het gerucht gaat namelijk dat deze straatbeeldbepalende man overleden is, en dat zou een ramp voor Rotterdam zijn. Dat is hetzelfde als een brandende Erasmusbrug of een… eeh.. juist. Twee vliegtuigen in de kubuswoningen! Daarom verzoek ik u allen die enige informatie zouden kunnen hebben mij te contacteren, en hopelijk dit gerucht te ontkrachten.