Hoe brutaliteit je kan laten vallen of maken [inside story]

De Dirk Scheringa Beheer Bank, beter bekend als de DSB Bank, is onder curatele gesteld van De Nederlandse Bank (DNB). Dat las ik op mijn laptop tijdens een saai college over marketing. Geen saaie docent hoor, maar saaie stof. Maar een journalist-in-opleiding moet een monsterlijke algemene kennis hebben. Naast die kennis is een gigantische dosis lef ook handig. Dat ondervond ik vandaag bij de persconferentie van de DNB. Ik las op een websitetje dat er  om half twee een PR-praatje  werd gehouden op het DNB-kantoor. Ik nodig mijzelf wel uit.

Het college marketing had toch wel iets achtergelaten: die kritische houding tegenover politici en bankdirecteuren. Iedereen snapt dat zij hun straatje willen schoonhouden, niemand trekt graag het boetekleed aan. Met een opgeheven hoofd liep ik naar de poort van de DNB, waar met koeienletters stond “verboden voor onbevoegden”. Ik vond mijzelf nogal bevoegd, brutale vlerk dat ik ben.

Bij de receptie werd ik ontvangen door een leger beveiligingsbaasjes, en ik probeerde nonchalant  de grap te maken dat “ik hoorde dat er een persconferentie werd gegeven, haha”. Dom. Maar ik werd doorverwezen naar de baas. De baas met allemaal beveiligings-snuisterijen aan zijn riem. In de spanning  van het moment zag ik handboeien en wapenstok, maar misschien was dat een onderbewuste fantasie.

Kritische vragen van de beveiliger wuifde ik weg met mijn vlotte babbel. Meneer vroeg waar ik van was, en antwoordde netjes dat ik van een bepaalde landelijke krant was. Ach, ik neem daar de telefoon op, maar krant is krant. Daar heb ik die vlotte babbel ook ontwikkeld! Een perskaart had ik niet (“geldverspilling!”), en een identiteitskaart wilde ik wel laten zien. “Rijbewijs ook goed?”, en dan semi-nonchalant de foto’s van mijn baby-nichtjes laten zien, terwijl ik mijn rijbewijs uit mijn portemonnee pakte. De volwassen indruk.

De bewaker riep mij naar een andere ruimte.  Het had de sfeer van een verhoorkamer. Weer die kritische blik. “U werkt bij die krant?”. Natuurlijk. Borst naar voren en net doen alsof hij hinderlijk is. Wat denkt-ie wel niet. Ik studeer journalistiek dus ik heb recht om naast mijn collega’s te staan. Opeens zoefde de rechtermuur open. Het was een soort sluis. Vrijheid. De bewaker leidde mij door een gang die wel honderd meter leek, en ik rook de ongewassen geur van journalisten al. Hossana!

Paus van het Hollandsch geld (ik moest een beetje aan de film DER UNTERGANG denken bij deze foto)

Ik ging zitten. Laptopje openklappen, geenstijl.nl wegklikken en net doen alsof ik van alles aan het typen was. De bewaker kwam heel de tijd naast mij staan, en smoezelde met een corpulente babyboomer terwijl zij naar mij in de smiezen hielden. Daarop besloot de babyboomer maar even verhaal te halen, samen met de bewaker. Met buitenproportionele brutaliteit en arrogantie vertelde ik hem wie ik was en waar ik werkte. Basta. En hij gaf mij nog net geen kaartje.

Ondanks de zweethanden en trillende ledematen klaagde ik gezellig mee met andere journalisten toen bekend werd dat het een half uur later zou beginnen. Geen redenen of zo, het begon gewoon later. Gezucht door de zaal. Is dit de kritische blik van journalisten, of was ik de enige die wilde vragen waarom dit zo was? Ideeën kwamen in mij op. Hoofdredacteuren bellen! Mama bellen! Dinges bellen! Ik sta hier! DSB Bank omgevallen? Ik was er.

En dan de persconferentie. Boze hoofden van Bos en Wellink. Persvoorlichtertje erbij die heel de tijd naar de NOS-ploeg stond te seinen. Wellink die wat aan zijn gehoor mankeert. Bos die communicatief vaardig zit te zijn. Nu.nl met stomme vragen. Een leger beveiligers die mij met de nek aan zat te kijken. Een aardige mevrouw die mij een extra blaadje gaf toen de mijne vol was.

Grappig. Een wijze les om iets te ondernemen. Wees brutaal, wees assertief. De manier hoe je iets zegt, hoe je beweegt kan je hele dag een positieve ommekeer geven. Passiviteit wordt gestraft. Brutalen hebben niet de halve wereld, maar de hele wereld. Hou wel de ethiek in de gaten. Ik heb nergens hoeven liegen. Ome Dirk heeft een geweldige ondernemingszin, maar is in zijn eigen val getrapt. De medaille van ambitie heeft meer van één kant.

Noord-Korea progressief omtrent homorechten

Voor dingen die u zich afvroeg maar nooit durfde te vragen, voorziet Stupiditeiten. Zo ga ik vandaag in op het seksueel-ethische vraagstuk van ’schurkenstaat’ Noord-Korea. Tussen aanhalingstekens? Ja ach, elk land heeft zijn moreel verwerpelijke periode gehad.

De behandeling van homoseksualiteit in de DPRK (Democratic People’s Republic of Korea) is niet bepaald moreel verwerpelijk te noemen. Op de officiële staatswebsite (leuk, kijken!) van deze schurken is een officieel regeringsstandpunt omtrent homoseksualiteit gepubliceerd:

Due to tradition in Korean culture, it is not customary for individuals of any sexual orientation to engage in public displays of affection. As a country that has embraced science and rationalism, the DPRK recognizes that many individuals are born with homosexuality as a genetic trait and treats them with due respect.

Homosexuals in the DPRK have never been subject to repression, as in many capitalist regimes around the world. However, North Koreans also place a lot of emphasis on social harmony and morals. Therefore, the DPRK rejects many characteristics of the popular gay culture in the West, which many perceive to embrace consumerism, classism and promiscuity.

Kort samengevat: expliciete seksuele uitingen zitten niet in de (Noord-) Koreaanse aard. De trotse natie heeft wetenschap en rationalisme omarmd en accepteert het feit dat het een genetisch kenmerk is. In tegenstelling tot het westen worden homo’s niet onderdrukt en zijn er sociale programma’s. Ze wijzen westerse homo-cultuur af omdat het verleidt tot consumeren, klassen en rondneukerij. Althans, dat leid ik af uit dit Engels.

De Grote Leider van Noord-Korea strijdt net als Balkenende tegen de seksualisering van de maatschappij. Heb hier nog geen dergelijk legerchickie mogen zien Kim Yong-il!

Ik ben heel erg benieuwd naar het bruisende gay-leven in Pyongyang of Hoeryong. Noord-Koreaanse mannen zijn ruimdenkend, toegeeflijk en niet zulke trotse haantjes. Ze komen op voor de rechten van de ander en verzorgen hun naasten. In Noord-Korea is het liedje don’t ask my name de nieuwe hit die naar het Aziatische Songfestival gaat.

Nee, doe mij maar Amsterdam. (dat liedje is trouwens wel leuker dan de Toppers!)

Het ethische verval van de huidige drugdealer

Is jou ooit heroïne aangeboden op straat? Misschien wel crack of zo? Een andere enge drug? Nee hè. In dat opzicht kun je de kanslozen in de maatschappij dankbaar zijn, het is namelijk de grootste troep op Aarde.

Lijntje d'rbij?

Nederlandse drugsmarkt

Aan de andere kant is de kans groot dat jij, of iemand in je omgeving, weleens andere drugs hebben gebruikt. Dan moet je denken aan XTC, of cocaïne. Bij het gebruiken van deze drugs ben je volledig afhankelijk van de (waarschijnlijk niet) blauwe ogen van je dealer. In Nederland bestaat godzijdank een testpunt voor gebruikers. Officieel alleen voor Nederlanders, maar in de grensgebieden ook veel overlast door Belgen. Onlangs is, met koninginnedag in aankomst, door de testpunten besloten om niet langer GHB te testen. Reden hiervoor is dat GHB vaak in orde is, en veel producenten kent. Het testpunt wil alleen gebruikers van dienst zijn namelijk. Er zijn zoveel GHB-producenten omdat het relatief makkelijk te maken is. Receptje?

De markt voor XTC is de afgelopen 2 jaar flink ingestort. De belangrijkste grondstof voor XTC, pmk, wordt heel vaak onderschept vanuit China. Pmk is nu verkrijgbaar voor €120.000 per 6 liter. Omdat XTC zo’n lucratieve markt is, 5 Euro per pil is geen rariteit, wil men toch geld blijven verdienen. Onlangs was in het nieuws dat pillen steeds vaker is gemaakt met mcPP. McPP is een stof die onervaren gebruikers zouden kunnen zien als het normale effect van een pil. Waarheid is dat het een laagwaardige stof is die veel problemen veroorzaakt, en een stuk minder gezond is. Toch wordt het verkocht. Cocaïne wordt vaak vermengd met codeïne: een verdovend middel dat je ook terugvindt in je paracetamol. Als je bedenkt dat een gram Coke €50 doet, kun je op je vingertjes narekenen hoe lucratief 0,1 gram pijnstiller is.

Dealen en produceren met een ethisch groen keurmerk?

Denkt een dealer weleens na over zijn verantwoordelijkheid voor de maatschappij? Heeft hij ethische bezwaren? Gaat hij naar een filosofisch café om zijn pijnen te bediscussieren? Vraagt hij of zij aan zijn ouders wat zíj er nou van vinden? En wat voor argumenten gebruikt de dealer om zijn handel voort te zetten?

Marktwerking, financiele kutcrises, kapitalisme… Dat zijn smerige woorden geworden. Hebzuchtige bankiers die flink knaken opstrijken voor gebakken lucht. Maar wat doet een drugdealer? Handelen, commissie verhogen. Er bestaat een kans dat hij door zijn aangereikte drugs iemand zwaar in de (lichamelijke of geestelijke) problemen komt. En wat bezielt iemand om schadelijke stoffen in de drugs te doen? Meer winst, meer winst, meer!!! Hebzuchtig en met snel geld.

Vroeger, in de jaren ‘60 en ‘70 waren drugsproducenten vooral idealisten. Ze verspreidden de liefde met hun hasj en LSD. Tegenwoordig is de drugssector zo greedy als een willekeurige bankier. Nee, mij hoor je niet pleiten voor een communistische sharia. Drugs nemen is risico nemen! Wel zie ik dat de drugswereld een mooiere, fijnere en vooral gezondere wereld wordt wanneer dealers en producenten de hand in eigen boezem steken en een ethisch reveil opstellen! Maar misschien ben ik dan te idealistisch.

Douchen? Waarom???

Soms heb je weleens van die clowns waarvan je denkt: “jij moet cabaretier worden!”. Helaas zijn die vrij dun gezaaid of zijn ze gewoon onbewust clownesk, dat een professionele carrière niet haalbaar is. Zo ken ik een medestudent die alcoholverslaafde is.

Deze jongen sprak laatst iemand die een bruine broek had, en dat vond ik een bijzonder verhaal. Je vraagt je vast af wat er in vredesnaam zo bijzonder is aan een bruine broek. Het bijzondere aan de broek was dat het eerst blauw was; het was namelijk nooit gewassen. De drager van de broek werd om uitleg gevraagd, en hij gaf als verklaring dat de broek “verzadigd was”. Technisch bekeken kon de broek niet viezer worden omdat het absorberende vermogen van viezigheid bereikt was.

Wassen is voor ondergetekende altijd een logisch gegeven geweest. Na dit verhaal heb ik -gefascineerd- dit verhaal doorverteld, en het schijnt dat dit ook voor vele andere dingen geldt. Zwervers bijvoorbeeld, wassen zich ook niet regelmatig. Daardoor bouwt zich er een natuurlijke vetlaag op hun huid op, met een ietwat onwennige geur. Het is dan ook algemene kennis voor de vrienden van de heroïnekliniek dat je een kokhalzende zwerver niet onder de douche moet zetten. Als dat gebeurt, dan verdwijnt het beschermende laagje en worden ze flink ziek. En zeg nou eens eerlijk, willen we nóg meer kots op straat?

Het bleek dus een bloedserieus verhaal te zijn, en overschatte de clowneskheid van mijn medestudent. En kijk nu eens, je zit een verhaal te lezen wat je niet in een willekeurig blaadje tegenkomt, maar alleen op Stupiditeiten. Wat vind je nou echt van dit weblog? Heb je nog ideeën? Plaats het in de reacties!

In 2010 zijn alle buschauffeurs vereenzaamd

Een buschauffeur is een apart soort mens. U leest weleens in de krant dat een jongen die cum laude is geslaagd voor zijn Gymnasiumdiploma buschauffeur wil worden. Popidool Jamai wilde vroeger ook een bus besturen, omdat hij “dat grote stuur zo fascinerend vond”. Soms chagrijnig, soms joviaal, soms zelfs rokend uit dat kleine raampje van ze. Het zijn de recalcitrante rockers van deze tijd!

Daarom is mijn ontzag voor deze Tijgers van forensend Nederland zo groot. Wie zit er voor zijn lol nou in het openbaar vervoer? Ik niet, en ik vind het al heel wat dat ik er over schrijf. Een beleefd knikje tijdens het tonen van mijn vervoersbewijs of een welgemeend “hallo!” gooi ik er altijd wel in. Als ik de enige ben in de bus, bezet ik de invalideplaats en knoop een gesprekje aan.

Want zeg eerlijk; buschauffeur is een eenzaam beroep. Zij vervoeren duizenden mensen per dag, maar er is in geen velden of wegen een collega te bekennen. Je collega’s met groot licht seinen is nou niet geweldig. Die verdwaalde bejaarde die over haar gescheurde poepluier praat is niet veel beter. Strippenkaarten stempelen en irritante scholieren terugfluiten wegens een frauduleus vervoersbewijs is een van de weinige sociale verzetjes die dit respectabele beroep heeft.

Zo zien wij onze buschauffeur graag. Weldoorvoed, vrolijk en kalend.

Nu heeft u vast weleens gehoord van het debacle dat OV-chipkaart heet. Bliep, en je kunt gaan zitten. In de bus bevindt het incheck-apparaat zich uit de richting van de chauffeursogen. Een bliepje is de nieuwe stempel. De reiziger communiceert met het apparaat, en niet de chauffeur. Chagrijnige buspassagiers slaan de chauffeur over en gunnen hem geen blik waardig.

Na een lange werkdag komt de chauffeur thuis. “Hondenbaan”, denkt hij. Niemand die hem kent. Niemand die hem voelt. Niemand die hem ziet. De facsistoïde bedenkers van de OV-chipkaart die alle romantiek uit het beroep van deze Tijgers wegslaan met een mokerhamer. Dit is het échte geweld tegen buschauffeurs; waarom zijn hier nog geen kamervragen gesteld?