Amsterdams mode-icoon lanceert nep-parfum

1 November

Door Stupiditeiten

AMSTERDAM – Mode-icoon Aynouk Tan, ook wel de ‘meest gefotografeerde niet-BN’er op modefeestjes’ genoemd, lanceerde zaterdag in de Mediamatic Bank aan de Vijzelstraat een nieuw parfum: ΛNUS. Tijdens de presentatie werd duidelijk dat het een publicitaire stunt was en er geen nieuw parfum bestond.

Organisator Aynouk Tan verklaarde later op de avond “helemaal los te gaan op dit heerlijke feestje met of zonder ΛNUS”. Het publiek was aangenaam verrast door deze ludieke aanleiding van het feest. Een bezoeker zei het “weer eens wat anders te vinden”.

Aynouk Tan is modejournalist voor onder andere L’Officiel, Glamcult, ZOO en het NRC Handelsblad. In 2008 won zij de Dutch Fashion Icon prijs.

Hoe brutaliteit je kan laten vallen of maken [inside story]

De Dirk Scheringa Beheer Bank, beter bekend als de DSB Bank, is onder curatele gesteld van De Nederlandse Bank (DNB). Dat las ik op mijn laptop tijdens een saai college over marketing. Geen saaie docent hoor, maar saaie stof. Maar een journalist-in-opleiding moet een monsterlijke algemene kennis hebben. Naast die kennis is een gigantische dosis lef ook handig. Dat ondervond ik vandaag bij de persconferentie van de DNB. Ik las op een websitetje dat er  om half twee een PR-praatje  werd gehouden op het DNB-kantoor. Ik nodig mijzelf wel uit.

Het college marketing had toch wel iets achtergelaten: die kritische houding tegenover politici en bankdirecteuren. Iedereen snapt dat zij hun straatje willen schoonhouden, niemand trekt graag het boetekleed aan. Met een opgeheven hoofd liep ik naar de poort van de DNB, waar met koeienletters stond “verboden voor onbevoegden”. Ik vond mijzelf nogal bevoegd, brutale vlerk dat ik ben.

Bij de receptie werd ik ontvangen door een leger beveiligingsbaasjes, en ik probeerde nonchalant  de grap te maken dat “ik hoorde dat er een persconferentie werd gegeven, haha”. Dom. Maar ik werd doorverwezen naar de baas. De baas met allemaal beveiligings-snuisterijen aan zijn riem. In de spanning  van het moment zag ik handboeien en wapenstok, maar misschien was dat een onderbewuste fantasie.

Kritische vragen van de beveiliger wuifde ik weg met mijn vlotte babbel. Meneer vroeg waar ik van was, en antwoordde netjes dat ik van een bepaalde landelijke krant was. Ach, ik neem daar de telefoon op, maar krant is krant. Daar heb ik die vlotte babbel ook ontwikkeld! Een perskaart had ik niet (“geldverspilling!”), en een identiteitskaart wilde ik wel laten zien. “Rijbewijs ook goed?”, en dan semi-nonchalant de foto’s van mijn baby-nichtjes laten zien, terwijl ik mijn rijbewijs uit mijn portemonnee pakte. De volwassen indruk.

De bewaker riep mij naar een andere ruimte.  Het had de sfeer van een verhoorkamer. Weer die kritische blik. “U werkt bij die krant?”. Natuurlijk. Borst naar voren en net doen alsof hij hinderlijk is. Wat denkt-ie wel niet. Ik studeer journalistiek dus ik heb recht om naast mijn collega’s te staan. Opeens zoefde de rechtermuur open. Het was een soort sluis. Vrijheid. De bewaker leidde mij door een gang die wel honderd meter leek, en ik rook de ongewassen geur van journalisten al. Hossana!

Paus van het Hollandsch geld (ik moest een beetje aan de film DER UNTERGANG denken bij deze foto)

Ik ging zitten. Laptopje openklappen, geenstijl.nl wegklikken en net doen alsof ik van alles aan het typen was. De bewaker kwam heel de tijd naast mij staan, en smoezelde met een corpulente babyboomer terwijl zij naar mij in de smiezen hielden. Daarop besloot de babyboomer maar even verhaal te halen, samen met de bewaker. Met buitenproportionele brutaliteit en arrogantie vertelde ik hem wie ik was en waar ik werkte. Basta. En hij gaf mij nog net geen kaartje.

Ondanks de zweethanden en trillende ledematen klaagde ik gezellig mee met andere journalisten toen bekend werd dat het een half uur later zou beginnen. Geen redenen of zo, het begon gewoon later. Gezucht door de zaal. Is dit de kritische blik van journalisten, of was ik de enige die wilde vragen waarom dit zo was? Ideeën kwamen in mij op. Hoofdredacteuren bellen! Mama bellen! Dinges bellen! Ik sta hier! DSB Bank omgevallen? Ik was er.

En dan de persconferentie. Boze hoofden van Bos en Wellink. Persvoorlichtertje erbij die heel de tijd naar de NOS-ploeg stond te seinen. Wellink die wat aan zijn gehoor mankeert. Bos die communicatief vaardig zit te zijn. Nu.nl met stomme vragen. Een leger beveiligers die mij met de nek aan zat te kijken. Een aardige mevrouw die mij een extra blaadje gaf toen de mijne vol was.

Grappig. Een wijze les om iets te ondernemen. Wees brutaal, wees assertief. De manier hoe je iets zegt, hoe je beweegt kan je hele dag een positieve ommekeer geven. Passiviteit wordt gestraft. Brutalen hebben niet de halve wereld, maar de hele wereld. Hou wel de ethiek in de gaten. Ik heb nergens hoeven liegen. Ome Dirk heeft een geweldige ondernemingszin, maar is in zijn eigen val getrapt. De medaille van ambitie heeft meer van één kant.

Het ethische verval van de huidige drugdealer

Is jou ooit heroïne aangeboden op straat? Misschien wel crack of zo? Een andere enge drug? Nee hè. In dat opzicht kun je de kanslozen in de maatschappij dankbaar zijn, het is namelijk de grootste troep op Aarde.

Lijntje d'rbij?

Nederlandse drugsmarkt

Aan de andere kant is de kans groot dat jij, of iemand in je omgeving, weleens andere drugs hebben gebruikt. Dan moet je denken aan XTC, of cocaïne. Bij het gebruiken van deze drugs ben je volledig afhankelijk van de (waarschijnlijk niet) blauwe ogen van je dealer. In Nederland bestaat godzijdank een testpunt voor gebruikers. Officieel alleen voor Nederlanders, maar in de grensgebieden ook veel overlast door Belgen. Onlangs is, met koninginnedag in aankomst, door de testpunten besloten om niet langer GHB te testen. Reden hiervoor is dat GHB vaak in orde is, en veel producenten kent. Het testpunt wil alleen gebruikers van dienst zijn namelijk. Er zijn zoveel GHB-producenten omdat het relatief makkelijk te maken is. Receptje?

De markt voor XTC is de afgelopen 2 jaar flink ingestort. De belangrijkste grondstof voor XTC, pmk, wordt heel vaak onderschept vanuit China. Pmk is nu verkrijgbaar voor €120.000 per 6 liter. Omdat XTC zo’n lucratieve markt is, 5 Euro per pil is geen rariteit, wil men toch geld blijven verdienen. Onlangs was in het nieuws dat pillen steeds vaker is gemaakt met mcPP. McPP is een stof die onervaren gebruikers zouden kunnen zien als het normale effect van een pil. Waarheid is dat het een laagwaardige stof is die veel problemen veroorzaakt, en een stuk minder gezond is. Toch wordt het verkocht. Cocaïne wordt vaak vermengd met codeïne: een verdovend middel dat je ook terugvindt in je paracetamol. Als je bedenkt dat een gram Coke €50 doet, kun je op je vingertjes narekenen hoe lucratief 0,1 gram pijnstiller is.

Dealen en produceren met een ethisch groen keurmerk?

Denkt een dealer weleens na over zijn verantwoordelijkheid voor de maatschappij? Heeft hij ethische bezwaren? Gaat hij naar een filosofisch café om zijn pijnen te bediscussieren? Vraagt hij of zij aan zijn ouders wat zíj er nou van vinden? En wat voor argumenten gebruikt de dealer om zijn handel voort te zetten?

Marktwerking, financiele kutcrises, kapitalisme… Dat zijn smerige woorden geworden. Hebzuchtige bankiers die flink knaken opstrijken voor gebakken lucht. Maar wat doet een drugdealer? Handelen, commissie verhogen. Er bestaat een kans dat hij door zijn aangereikte drugs iemand zwaar in de (lichamelijke of geestelijke) problemen komt. En wat bezielt iemand om schadelijke stoffen in de drugs te doen? Meer winst, meer winst, meer!!! Hebzuchtig en met snel geld.

Vroeger, in de jaren ‘60 en ‘70 waren drugsproducenten vooral idealisten. Ze verspreidden de liefde met hun hasj en LSD. Tegenwoordig is de drugssector zo greedy als een willekeurige bankier. Nee, mij hoor je niet pleiten voor een communistische sharia. Drugs nemen is risico nemen! Wel zie ik dat de drugswereld een mooiere, fijnere en vooral gezondere wereld wordt wanneer dealers en producenten de hand in eigen boezem steken en een ethisch reveil opstellen! Maar misschien ben ik dan te idealistisch.

Democratie-impasse op de Hogeschool van Amsterdam

De Hogeschool van Amsterdam is verslaafd aan democratie, of is te lui om democratie toe te passen, of snapt de functie van democratie niet. Allemaal fout, welke het ook mogen wezen.

Onlangs waren er verkiezingen op de HvA voor een commissie voor het domein MCI (Media, Creatie en Informatie). Geen hond die weet wat dit precies inhoudt, maar de functie betaalt €55,- per 4 uur vergaderen, daarom is de functie populair onder sommige studenten. Sommigen doen dit ook echt uit democratische overwegingen, en dat kan ik alleen toejuichen.

Op het intranet van mijn studie was geplaatst hoe er bezwaar kon worden gemaakt tegen benoemingen. Nieuwsgierig als ik was deed ik dat allengs. Ik stuurde de volgende e-mail:

> Geachte mevouw Osnabrug,
>
> Graag wil ik bezwaar maken tegen het benoemen van de
> studentenleden van het domein MCI.
>
> De reden hiervoor is dat deze studenten de studenten tot op
> zekere hoogte vertegenwoordigen, maar studenten
> a) geen inspraak hebben op de benoeming van de kandidaten
> b) geen idee hebben wat de denkbeelden van de studenten zijn
> c) wat de motivatie is van de studentleden om zich kandidaat te
> stellen) geen inzicht hebben in de keuzeprocedures
> e) hier te weinig publiciteit aan is geschonken om een controle
> op het proces door de vertegenwoordigden (de studenten) mogelijk
> te maken.
>
> Graag verneem ik uw argumenten op de bovengestelde punten, en
> eventueel uw oplossingen. Ook verzoek ik u de benoeming te
> staken totdat alle punten helder zijn gecommuniceerd.
>
> Met vriendelijke groeten,

> Vikter Querido

Mijns inziens zeer plausibele argumenten. Ik verwachtte hier niet veel van, men kan immers kiezen om niet te reageren, en daarmee is meestal de kous afgedaan. Wie gaat hiervoor nou met spandoeken naar het Maagdenhuis (directiezetel van de UvA/HvA) om zich daar vast te ketenen en te strijden?

Op 10 februari (de bezwaren werden in januari behandeld) kreeg ik het volgende mailtje:

Beste Vikter,
bij deze stuur ik je een antwoord op je Bezwaar inzake benoeming studentleden.
Het Centraal Stembureau (CSB) onderkent de nadelen die je noemt van een tussentijdse bezetting van zetels in de medezeggenschapsraad.
Wij spannen ons in om voor de reguliere verkiezingen voldoende kandidaten te verkrijgen en vervolgens om een grote deelname van kiezers te bewerkstelligen.
Maar helaas blijven te veel zetels onbezet. Ik wijs je erop dat ook bij de reguliere verkiezingen er sprake is van benoeming in de raden waar te weinig studenten zich kandidaat hebben gesteld. Ook daarvoor gelden dus  alle bezwaren die jij aanvoert tegen tussentijdse benoemingen.
Het mz-reglement maakt tussentijdse verkiezingen mogelijk en verzet zich niet tegen een tussentijdse benoeming als er niet te kiezen valt.
Wij zullen het kandidaat- studentlid daarom plaats laten nemen in de Domeinraad MCI.
We vertrouwen er graag op je hiermee voldoende te hebben ingelicht.
Met vriendelijke groet,
Mr.W.Hendriksen, voorzitter CSB

Enkele punten die ik toch raar vind. Hendriksen stelt hier dat het ‘kandidaat’-studentlid als opvulling wordt gebruikt omdat er te weinig kandidaten zijn. Raar, want blijkbaar staat de kwantiteit hoger in het HvA-vaandel dan de kwaliteit. Is deze kandidaat überhaupt geschikt? Ten tweede wordt er gesteld dat de HvA zich inspant om studenten te werven. Als iemand mij voorbeelden kan geven voor een uitgebreide campagne om de woorden van de heer Hendriksen te ondersteunen, dan stel ik mij daarvoor open. Vooral nadat het CSB blijkbaar de problemen onderkent.

Het mailtje van Hendriksen is verstuurd door diens griffier Osnabrug. Osnabrug heeft waarschijnlijk, net als ik, door de bomen het bos niet meer gezien. In haar e-mail naar mij stuurde zij de bijlage 090129 BEZWAAR tegen student Voornaam_achternaam* Annet_Huijbrechts.doc. In deze bijlage stond het volgende:

Beste Marianne (Osnabrug, red.),

Graag wil ik bezwaar maken tegen de voorgestelde studentkandidaat Voornaam Achternaam*
op grond van zijn schoolprestaties. Voornaam Achternaam* zal naar alle waarschijnlijkheid dit jaar een BAS (bindend (negatief) studieadvies, red.) krijgen.
Hij representeert de studenten populatie niet door zijn houding en zijn gedrag.

Met vriendelijke groet,

Annett Huijbregts

Annett Huijbrechts is de voorzitter van de examencommissie van zijn opleidingsdomein. Hendriksen heeft het bezwaar van de voorzitter niet ontvankelijk verklaard. De exacte redenen zijn bij mij niet bekend, maar ik vermoed dat mevrouw Huijbregts met een kluitje het riet in is gestuurd. Zulke specifieke en plausibele argumenten die Huijbregts aangeven zijn wat mij betreft geen redenen om een benoeming doorgang te laten vinden.

Dit hele verhaal heeft bij mij de nodige scepsis aangewakkerd over de blijkbaar volstrekt arbitraire benoeming van representanten van de studentenpopulatie aan de HvA. Dit geeft indirect ook de minachting aan van het bestuur naar de student, door de achteloze en kwaliteitsarme manier waarop studenten klaarblijkelijk worden vertegenwoordigd.

Wordt waarschijnlijk vervolgd.

* Wegens privacyredenen is de naam van de student gefingeerd

Het failliet van allochtonenemancipatie

In oktober heb ik een bezoek gebracht aan het diversiteitscongres van de Amsterdamse Studentenunie. Hierin werd gedebatteerd over de rol van allochtone studenten in het studentenleven, en dan vooral in studentenverenigingen. Voorzitters van studentenverenigingen, afgevaardigden van de UvA en geïnteresseerden kwamen kijken en discussiëren over de ‘allochtonenproblematiek’. Aantal aanwezige allochtonen? Marginaal. Dit geeft aan hoe groot de interesse onder de allochtone studenten voor dit onderwerp is.

Ik ben er nog niet uit of dit een gênante vertoning was. Het voelde alsof dit een bijeenkomst was van blanke heren in de Ivoren Toren die het gedrag van allochtonen collectief wilde wijzigen. Anderzijds waren er bijna geen kritische allochtonen aanwezig. De uitkomst was van tevoren ook helder: allochtonen moeten meer deelnemen aan het verenigingsleven. Een andere stelling, allochtonen moeten minder deelnemen aan het verenigingsleven, is natuurlijk niet acceptabel te poneren.

Het leek in een notendop op de allochtonendiscussie in de Nederlandse politiek. Demoniseren is uit den boze (alleen de PVV wil dit wel doen), allochtonen zouden gestuurd moeten worden vanuit een elitaire Kamer die vrijwel volledig bestaat uit een blanke bovenklasse. Ook hier ziet men het gebrek aan ervaringsdeskundigen, mensen die met de voeten in de modder hebben gezeten.

Wie gelooft mij als ik zeg dat alles wel weer goed komt? Het is vergelijkbaar met een gezinnetje. Er komt een kind bij, en in dit geval zijn dat niet-westerse allochtonen. Eerst was het heel leuk, nieuwe culturen en zo, genoeg arbeiders: de kindertijd. Toen kwam de puberteit met Pim en Theo (herrie!), en de adolescentie met Geert (opgeschoten jongeren die samen in actie komen). Als je wordt gejend ga je toch ook vervelend doen? Zie bepaalde groepen allochtone jongeren!

Alleen wanneer de ouders en de kinderen volwassen genoeg zijn geworden om hun beide tekortkomingen te kunnen zien, zal er acceptatie en nuance plaatsvinden. En dat duurt een tijd, want een negenjarige snotaap moet je ook niet van verwachten dat je daarmee constructieve doelen bereikt.

In 2010 zijn alle buschauffeurs vereenzaamd

Een buschauffeur is een apart soort mens. U leest weleens in de krant dat een jongen die cum laude is geslaagd voor zijn Gymnasiumdiploma buschauffeur wil worden. Popidool Jamai wilde vroeger ook een bus besturen, omdat hij “dat grote stuur zo fascinerend vond”. Soms chagrijnig, soms joviaal, soms zelfs rokend uit dat kleine raampje van ze. Het zijn de recalcitrante rockers van deze tijd!

Daarom is mijn ontzag voor deze Tijgers van forensend Nederland zo groot. Wie zit er voor zijn lol nou in het openbaar vervoer? Ik niet, en ik vind het al heel wat dat ik er over schrijf. Een beleefd knikje tijdens het tonen van mijn vervoersbewijs of een welgemeend “hallo!” gooi ik er altijd wel in. Als ik de enige ben in de bus, bezet ik de invalideplaats en knoop een gesprekje aan.

Want zeg eerlijk; buschauffeur is een eenzaam beroep. Zij vervoeren duizenden mensen per dag, maar er is in geen velden of wegen een collega te bekennen. Je collega’s met groot licht seinen is nou niet geweldig. Die verdwaalde bejaarde die over haar gescheurde poepluier praat is niet veel beter. Strippenkaarten stempelen en irritante scholieren terugfluiten wegens een frauduleus vervoersbewijs is een van de weinige sociale verzetjes die dit respectabele beroep heeft.

Zo zien wij onze buschauffeur graag. Weldoorvoed, vrolijk en kalend.

Nu heeft u vast weleens gehoord van het debacle dat OV-chipkaart heet. Bliep, en je kunt gaan zitten. In de bus bevindt het incheck-apparaat zich uit de richting van de chauffeursogen. Een bliepje is de nieuwe stempel. De reiziger communiceert met het apparaat, en niet de chauffeur. Chagrijnige buspassagiers slaan de chauffeur over en gunnen hem geen blik waardig.

Na een lange werkdag komt de chauffeur thuis. “Hondenbaan”, denkt hij. Niemand die hem kent. Niemand die hem voelt. Niemand die hem ziet. De facsistoïde bedenkers van de OV-chipkaart die alle romantiek uit het beroep van deze Tijgers wegslaan met een mokerhamer. Dit is het échte geweld tegen buschauffeurs; waarom zijn hier nog geen kamervragen gesteld?