Hoe brutaliteit je kan laten vallen of maken [inside story]

De Dirk Scheringa Beheer Bank, beter bekend als de DSB Bank, is onder curatele gesteld van De Nederlandse Bank (DNB). Dat las ik op mijn laptop tijdens een saai college over marketing. Geen saaie docent hoor, maar saaie stof. Maar een journalist-in-opleiding moet een monsterlijke algemene kennis hebben. Naast die kennis is een gigantische dosis lef ook handig. Dat ondervond ik vandaag bij de persconferentie van de DNB. Ik las op een websitetje dat er  om half twee een PR-praatje  werd gehouden op het DNB-kantoor. Ik nodig mijzelf wel uit.

Het college marketing had toch wel iets achtergelaten: die kritische houding tegenover politici en bankdirecteuren. Iedereen snapt dat zij hun straatje willen schoonhouden, niemand trekt graag het boetekleed aan. Met een opgeheven hoofd liep ik naar de poort van de DNB, waar met koeienletters stond “verboden voor onbevoegden”. Ik vond mijzelf nogal bevoegd, brutale vlerk dat ik ben.

Bij de receptie werd ik ontvangen door een leger beveiligingsbaasjes, en ik probeerde nonchalant  de grap te maken dat “ik hoorde dat er een persconferentie werd gegeven, haha”. Dom. Maar ik werd doorverwezen naar de baas. De baas met allemaal beveiligings-snuisterijen aan zijn riem. In de spanning  van het moment zag ik handboeien en wapenstok, maar misschien was dat een onderbewuste fantasie.

Kritische vragen van de beveiliger wuifde ik weg met mijn vlotte babbel. Meneer vroeg waar ik van was, en antwoordde netjes dat ik van een bepaalde landelijke krant was. Ach, ik neem daar de telefoon op, maar krant is krant. Daar heb ik die vlotte babbel ook ontwikkeld! Een perskaart had ik niet (“geldverspilling!”), en een identiteitskaart wilde ik wel laten zien. “Rijbewijs ook goed?”, en dan semi-nonchalant de foto’s van mijn baby-nichtjes laten zien, terwijl ik mijn rijbewijs uit mijn portemonnee pakte. De volwassen indruk.

De bewaker riep mij naar een andere ruimte.  Het had de sfeer van een verhoorkamer. Weer die kritische blik. “U werkt bij die krant?”. Natuurlijk. Borst naar voren en net doen alsof hij hinderlijk is. Wat denkt-ie wel niet. Ik studeer journalistiek dus ik heb recht om naast mijn collega’s te staan. Opeens zoefde de rechtermuur open. Het was een soort sluis. Vrijheid. De bewaker leidde mij door een gang die wel honderd meter leek, en ik rook de ongewassen geur van journalisten al. Hossana!

Paus van het Hollandsch geld (ik moest een beetje aan de film DER UNTERGANG denken bij deze foto)

Ik ging zitten. Laptopje openklappen, geenstijl.nl wegklikken en net doen alsof ik van alles aan het typen was. De bewaker kwam heel de tijd naast mij staan, en smoezelde met een corpulente babyboomer terwijl zij naar mij in de smiezen hielden. Daarop besloot de babyboomer maar even verhaal te halen, samen met de bewaker. Met buitenproportionele brutaliteit en arrogantie vertelde ik hem wie ik was en waar ik werkte. Basta. En hij gaf mij nog net geen kaartje.

Ondanks de zweethanden en trillende ledematen klaagde ik gezellig mee met andere journalisten toen bekend werd dat het een half uur later zou beginnen. Geen redenen of zo, het begon gewoon later. Gezucht door de zaal. Is dit de kritische blik van journalisten, of was ik de enige die wilde vragen waarom dit zo was? Ideeën kwamen in mij op. Hoofdredacteuren bellen! Mama bellen! Dinges bellen! Ik sta hier! DSB Bank omgevallen? Ik was er.

En dan de persconferentie. Boze hoofden van Bos en Wellink. Persvoorlichtertje erbij die heel de tijd naar de NOS-ploeg stond te seinen. Wellink die wat aan zijn gehoor mankeert. Bos die communicatief vaardig zit te zijn. Nu.nl met stomme vragen. Een leger beveiligers die mij met de nek aan zat te kijken. Een aardige mevrouw die mij een extra blaadje gaf toen de mijne vol was.

Grappig. Een wijze les om iets te ondernemen. Wees brutaal, wees assertief. De manier hoe je iets zegt, hoe je beweegt kan je hele dag een positieve ommekeer geven. Passiviteit wordt gestraft. Brutalen hebben niet de halve wereld, maar de hele wereld. Hou wel de ethiek in de gaten. Ik heb nergens hoeven liegen. Ome Dirk heeft een geweldige ondernemingszin, maar is in zijn eigen val getrapt. De medaille van ambitie heeft meer van één kant.