Zelfmoorden op de UvA

Oke, oke. Het is een enigszins tendentieuze titel. Het zal wel meevallen met de zelfmoorden onder UvA’ers. Onder internationale studenten schijnt het een ander verhaal te zijn, omdat die zo ontzettend snel vereenzamen in een vreemde stad. Maar dat terzijde. In het universtiteitsblaadje Folia las ik een vreemd stukje over het nieuwe gebouw.

Er waren klachten over de slechte akoustiek in het nieuwe gebouw van de natuurwetenschappen. Als oplossing werd door de directeur van de nieuwe faculteit geopperd om in de vides (open ruimtes die verschillende verdiepingen verbinden) iets op te hangen. Dit zou studenten ervan weerhouden om zichzelf in ‘het diepe te werpen’. De directeur was daar sowieso niet bang voor, omdat er op de faculteit handigere manieren waren om jezelf te vermoorden. “Auto-elektrocutie of vergif”. Tja, de deugden van een bèta-faculteit.

Ik werd nieuwsgierig naar de zelfmoordcijfers onder studenten. Studenten zijn over het algemeen in de leeftijdscategorie 18-25, de grote ongewisse periode in je leven. Wat wil ik, wat doe ik, wat kan ik en dat soort blabla. Veel mensen kunnen er niet mee omgaan, en dat begrijp ik. Een snelle google naar “zelfmoord studenten” levert eigenlijk alleen maar links op naar Belgische websites. Blijkbaar is zelfmoord onder studenten een probleem dat bekend is maar waar eigenlijk niets mee wordt gedaan. Jammer, want Nederlandse studenten beseffen maar weinig hun gigantische meerwaarde.