Het failliet van allochtonenemancipatie

In oktober heb ik een bezoek gebracht aan het diversiteitscongres van de Amsterdamse Studentenunie. Hierin werd gedebatteerd over de rol van allochtone studenten in het studentenleven, en dan vooral in studentenverenigingen. Voorzitters van studentenverenigingen, afgevaardigden van de UvA en geïnteresseerden kwamen kijken en discussiëren over de ‘allochtonenproblematiek’. Aantal aanwezige allochtonen? Marginaal. Dit geeft aan hoe groot de interesse onder de allochtone studenten voor dit onderwerp is.

Ik ben er nog niet uit of dit een gênante vertoning was. Het voelde alsof dit een bijeenkomst was van blanke heren in de Ivoren Toren die het gedrag van allochtonen collectief wilde wijzigen. Anderzijds waren er bijna geen kritische allochtonen aanwezig. De uitkomst was van tevoren ook helder: allochtonen moeten meer deelnemen aan het verenigingsleven. Een andere stelling, allochtonen moeten minder deelnemen aan het verenigingsleven, is natuurlijk niet acceptabel te poneren.

Het leek in een notendop op de allochtonendiscussie in de Nederlandse politiek. Demoniseren is uit den boze (alleen de PVV wil dit wel doen), allochtonen zouden gestuurd moeten worden vanuit een elitaire Kamer die vrijwel volledig bestaat uit een blanke bovenklasse. Ook hier ziet men het gebrek aan ervaringsdeskundigen, mensen die met de voeten in de modder hebben gezeten.

Wie gelooft mij als ik zeg dat alles wel weer goed komt? Het is vergelijkbaar met een gezinnetje. Er komt een kind bij, en in dit geval zijn dat niet-westerse allochtonen. Eerst was het heel leuk, nieuwe culturen en zo, genoeg arbeiders: de kindertijd. Toen kwam de puberteit met Pim en Theo (herrie!), en de adolescentie met Geert (opgeschoten jongeren die samen in actie komen). Als je wordt gejend ga je toch ook vervelend doen? Zie bepaalde groepen allochtone jongeren!

Alleen wanneer de ouders en de kinderen volwassen genoeg zijn geworden om hun beide tekortkomingen te kunnen zien, zal er acceptatie en nuance plaatsvinden. En dat duurt een tijd, want een negenjarige snotaap moet je ook niet van verwachten dat je daarmee constructieve doelen bereikt.