In 2010 zijn alle buschauffeurs vereenzaamd
22 februari 2009
Een buschauffeur is een apart soort mens. U leest weleens in de krant dat een jongen die cum laude is geslaagd voor zijn Gymnasiumdiploma buschauffeur wil worden. Popidool Jamai wilde vroeger ook een bus besturen, omdat hij “dat grote stuur zo fascinerend vond”. Soms chagrijnig, soms joviaal, soms zelfs rokend uit dat kleine raampje van ze. Het zijn de recalcitrante rockers van deze tijd!
Daarom is mijn ontzag voor deze Tijgers van forensend Nederland zo groot. Wie zit er voor zijn lol nou in het openbaar vervoer? Ik niet, en ik vind het al heel wat dat ik er over schrijf. Een beleefd knikje tijdens het tonen van mijn vervoersbewijs of een welgemeend “hallo!” gooi ik er altijd wel in. Als ik de enige ben in de bus, bezet ik de invalideplaats en knoop een gesprekje aan.
Want zeg eerlijk; buschauffeur is een eenzaam beroep. Zij vervoeren duizenden mensen per dag, maar er is in geen velden of wegen een collega te bekennen. Je collega’s met groot licht seinen is nou niet geweldig. Die verdwaalde bejaarde die over haar gescheurde poepluier praat is niet veel beter. Strippenkaarten stempelen en irritante scholieren terugfluiten wegens een frauduleus vervoersbewijs is een van de weinige sociale verzetjes die dit respectabele beroep heeft.

Zo zien wij onze buschauffeur graag. Weldoorvoed, vrolijk en kalend.
Nu heeft u vast weleens gehoord van het debacle dat OV-chipkaart heet. Bliep, en je kunt gaan zitten. In de bus bevindt het incheck-apparaat zich uit de richting van de chauffeursogen. Een bliepje is de nieuwe stempel. De reiziger communiceert met het apparaat, en niet de chauffeur. Chagrijnige buspassagiers slaan de chauffeur over en gunnen hem geen blik waardig.
Na een lange werkdag komt de chauffeur thuis. “Hondenbaan”, denkt hij. Niemand die hem kent. Niemand die hem voelt. Niemand die hem ziet. De facsistoïde bedenkers van de OV-chipkaart die alle romantiek uit het beroep van deze Tijgers wegslaan met een mokerhamer. Dit is het échte geweld tegen buschauffeurs; waarom zijn hier nog geen kamervragen gesteld?
Entry Filed under: Actueel, Verhaaltje. .
Trackback this post | Subscribe to the comments via RSS Feed