Commentaar van de hoofdredacteur

In de laatste jaren is er een gigantische omslag geweest in het verspreiden van berichten. Alles gaat grotendeels via de computer, en mobiele media nemen hier een steeds groter aandeel in. Oplagecijfers van traditionele media zakken in, maar deze worden geprobeerd op te vangen door het ontwikkelen van nieuwe diensten en producten.

Onlangs heeft NRC.Next besloten om hun papieren uitgaven te stoppen, en in plaats daarvan PDA’s (zakcomputers) uit te delen met een abonnement op de website. Volgens de huidige hoofdredacteur van NRC.Next, Frank Oosterwaal, heeft de krant hiermee een “unique selling point in handen, die de winst zal doen stijgen”.

Stupiditeiten heeft besloten niet in deze trend mee te gaan. Andere succesvolle media die zich met Stupiditeiten kunnen meten, zoals GeenStijl, Futiliteiten en NineToFive, kunnen prima uit de voeten met hun huidige businessmodel. Stupiditeiten verwacht ook dit jaar weer een flinke winst te kunnen pakken op de sluikreclame die tussen de regels door is geplaatst.

De hoge winsten zijn voor ons absoluut geen aanleiding om op onze lauweren te rusten. Er wordt voortdurend gewerkt aan de kwaliteit en creativiteit. Het management denkt vanuit de lezer en niet vanuit de exhorbitante vergoedingen die commercielen aan ons willen betalen om vrienden met ons te zijn. Stupiditeiten zorgt voor een zo klein mogelijke buffer in de balans, om zo scherp mogelijk te blijven. Daarom zullen jaarlijks flinke bonussen aan de redacteuren worden uitgekeerd, als een steun in de rug.

Deugdethiek volgens de miljoenste blogger (moi)

Kleine inleiding: onderhand ben ik al zesdejaars student Wijsbegeerte aan de Universiteit van Amsterdam.

Deze weblog wordt geschreven door een man die goed is. Goed conform de normen van de wet, goed conform de sociale omgangsnormen (‘wet’) van een select gezelschap. Men kan zich makkelijker staven naar de wet, omdat 1: deze zwart op wit staat, en 2: omdat een gezonde dosis lethargie in combinatie met een deugdelijke opvoeding dit bewerkstelligt. Ik beschouw de Bijbel (of een ander gangbaar boek) in deze casus niet, want om te leven naar drie maatstaven is al veel.

Richt uw aandacht even op het dier, zo kunt u uw hersenen resetten voor het volgende stuk.

Drie? Ja, we vergaten onszelf hier. Als u nagaat, bent u dan niet de gehele dag bezig om uzelf te conformeren naar de twee wetten? Dit is natuurlijk belangrijk om een goed geweten bij onszelf te behouden. Echter, vaak wordt alleen gedacht aan de middelen om ons persoon te deugden. Een goed verloop van een zaak wordt alleen bereikt wanneer men vanuit het doel richting de middelen denkt. Bijvoorbeeld: je gaat niet naar de supermarkt voor alle (fris)dranken observeren en denken “ik wil wijn”, maar je denkt thuis: “ik wil wijn”, en gaat voor het wijnschap staan. Het kan wel, maar het is inefficient en kunt bij een niet vastberaden mening voor smerige verassingen komen te staan.

Het vanuit ‘het doel’ (‘het ik’) denken is geen vrijbrief voor arrogantie of egoïsme. Integendeel. Een tevreden persoon, die de wetten bezigt volgens de Stupiditeitenmethode (nomen est omen?), dus vanuit het doel naar de middelen, is een goed persoon. Van slechte mensen wordt iedereen slechter, en zo is het ook zo dat men beter wordt van goede mensen.

Tot zover uw eerste les filosofie. Begreep u dit verhaal? Gefeliciteerd, u bent nu bekend met de Stupiditeiten-deugdethiek ©. En trouwens, ik ben helemaal geen student Wijsbegeerte en ik werk bij de McDonalds. Vindt u dit verhaal nu minder geloofwaardig? Zo ja, laat dan in een commentaar achter waarom.

Wijnrecensie: hoofdpijnwijn van C1000 ‘Ugni-Blanc, Gascogne’

Samenvatting: alleen als je zelfmoord wilt plegen.

Citaat van de dag (Kandidaat STUPIDITEITEN Award)

Theo Hiddema:

Het gaat mij vooral om de uitgestreken smoel van de almaar uitdijende legioen van betuttelaars en reglementeerders dat de burger ook in zijn privébesognes steeds meer de les is gaan lezen. Men lijkt zijn ziel en zaligheid vooral in verboden te leggen. En we doen het ook nog eens samen. Dat woord alleen al, gatver.

Gelukkig hebben we van 9 tot 5, joh

925. De site voor de succesvolle man. De man die alleen een Melbatoast met kip-kerriesalade eet als zijn onderdanen dat aanbieden, en thuis gewoon een franse toast met kaviaar eet (met Miss (of Mister?) World).

Dit is een initiatief van Jort Kelder (wie kent dit genie niet), en Michiel ‘mediamaatje’ Frackers. Maar eigenlijk hebben ze een roedel werkpaarden die het geheel voortslepen. Alexander Klöpping die het steeds beter begint te doen, Bert Brussen, iemand met een kakkernaam en ex-student Psychologie, eigenlijk gewoon jean en allezman.

Nou moet ik zeggen: ik behoor niet geheel tot de doelgroep die ik in de eerste alinea beschreef. Integendeel, ik ben een armoedzaaier die zijn studentenkrot ‘romantisch’ vindt. Het Amsterdams Martelmuseum is er niets bij. Maar toch voel ik een verbintenis tussen 925 en mijn persoon. Noem het voorbestemd, noem het jeugdige onbezonnenheid, of noem het gewoon hautain. Dit ging zelfs zo ver dat er in de donkere krochten van mijn e-mailaccount nog een concept lag ter sollicitatie bij 925. Een kleine bloemlezing uit juli 2008:

Bij elk momentje van studieontwijkend gedrag klik ik even de 925 aan als ik weer lamlendig achter een computer van mijn onderwijsinstelling hang. Misschien trekt 925 mij wel zo aan omdat het mij laat dromen, fantaseren.

Deze zinssnede wilde ik jullie niet onthouden:

Ik ben echter wel een succes potential. Ik ben aan het zoeken, aftasten. Langzaam in mijn gewenste keurslijf gegoten. Dromen en fantaseren is bij dat keurslijf een gewenste input.

Nader bekeken gewoon treurnis ten top. Onlangs heb ik weer geprobeerd te infiltreren, daar aan Keizersgracht. Dit werd mij echter niet gegund nadat ondergetekende bij een ludieke actie de hele tent op stelten heeft gezet. Hoe dit ging wil ik wel zeggen, maar eigenlijk ook weer niet. Want nu ik er over nadenk was het nog maffer dan die sollicitatiebrief. Of zoals Michiel Frackers het zo mooi wist samen te vatten:

Hallo Vikter,

Ik vond de uitvoering van je act matig tot slecht, na twee telefoontjes was je grap doorzien. En de humor ontging mij.

We zoeken geen humorloze matige allochtone werknemer meer bij 925. Die plek bezet ik al.

Succes met je studie want in de media geef ik je weinig kans van slagen. Zolang ik bij 925 zit, wil ik jou alleen maar zien als ik langs een tramhalte rijd.

De monopolie van Albert Heijn (oostbloktaferelen)

Voorkennis benodigd voor deze tekst: beetje Albert Heijn-vaardigheden, marketing strekt tot de aanbeveling.

Zoals elk groot schrijver, zonder mijzelf op de borst te kloppen, woon in in Amsterdam. Obscure schrijvercafeetjes, boekenmarkten, voorleesavonden en wat dies meer zij; je hebt het hier allemaal. Niet dat ik deze bezoek, maar dat is secundair.

In Amsterdam wonen ommenabij 760.000 mensen, en dan de toeristen en dagjesmensen uit de Achterhoek niet meegerekend. Dit vraagt om een grote voorziening in levensmiddelen. Albert Heijn (of beter gezegd Ahold) springt hier zonder schuwen op in. Overal waar je gaat en staat zie je een Albert Heijn. Heb je ooit weleens een c1000 gezien op het station? Dat bedoel ik!

Nu vind ik dat niet zo héél erg hoor, want als arme pauperstudent maak ik dankbaar gebruik van de AH-strategie van veel huismerken. Huismerken zijn vaak high-marginproducten, dit kun je goed zien aan de plaats in het schap. De producten met de meeste winstmarge vind je op ooghoogte, die met de minste onderaan (zoals Euroshopper). Euroshopper zit vaak ook onderin het schap, daar waar de ratten lopen. Het wordt door AH beschouwd als lokkertje voor de klanten om dan de high-margin AH-huismerken te kopen (3 Euro voor een bak sla, en 20 cent voor een kilo grootmoeders-cake). Alleen studenten en toeristen kopen die zooi, maar dat is omdat toeristen niet beter weten.

Mijn punt is dat in het centrum van Amsterdam toch af en toe een Jumbo, een Bas van der Heijden of een Lidl(!) het straatbeeld mag afwisselen! Tuurlijk – een goedkope kilofles zure ketchup is fijn bij de kassa, maar eigenlijk komt het de strot uit. Wanneer er geen sprake is van een monopoliepositie, wordt er wellicht een kwaliteitsslag gemaakt bij de Appie’s. Misschien ook niet, maar dan is het wel fijn om te denken dat je een kleine keus hebt. Want de boodschappen zijn eigenlijk een van de weinige dingetjes waar ik mijn dominante eigenschappen in kwijt wil, als voormalig jager!

Dit stukje, maar dan in visuele, samenvattende, intrigerende vorm: