Parijs is een een fijne pauperzooi (deel één)

Raar toch, dat Nederland zich meer kan identificeren met Parijs dan met -pak ‘m beet- Berlijn. Parijs ligt immers al lang en breed in de romaanse wereld, terwijl Nederland een trotse germaanse natie is. Nederlanders hebben hetzelfde stijve als duiters, en missen over het algemeen het temperamentvolle van fransen. En dan nog niet te spreken over de taal. Evengoed, het zal vast wel aan de afstand liggen. Vanuit Rotterdam sta je namelijk in 3 uur in het sexy parijse centrum.

Op kosten van STUPIDITEITEN B.V. heeft deze redacteur van zaterdag tot dinsdag in Parijs bezocht. Want zoals we bijna allemaal weten is het in de zomermaanden spotgoedkoop om de train á grande vitesse richting het zuiden te nemen. Het leven van een eenvoudige redacteurslaaf gaat nu eenmaal niet over luxueuze en weelderige rozenstruiken… Het lot deed mij een verloren jeugdvriend ontmoeten. Het ging dus eigenlijk precies zoals in oude reisverhalen, alleen werd de paard en wagen vervangen door een hypermoderne trein die met 300 km/u door het franse landschap raast. We praatten over literatuur, we gingen diep nadenken, we vonden affectie. Ik ontmoette ook een vrouw die heel nodig met mij wilde converseren, tijdens onze identiteitscontrole zag ik stiekem haar geboortejaar, 1990. Ik negeerde haar. Ik praat niet met vrouwen voor de lol.

Sfeerbeeld van het aankomstperron

Zoals in alle reisverhalen voltrekken zich ook tragedies. Zo spreidden de wegen van de vriend en ik bij het verlaten van de trein op gare du nord, en kruisten de paden van een franse man en ik. Terwijl ik toeristig om mij heen keek, verwonderend en verdwaald in de grote stad, hoorde ik een mannenstem. ‘Monsieur? Monsieur… Monsieur!’ Ik dacht dit niet voor mij was en liep door. Getik op mijn schouders. Zijn die fransen zo amicaal dat ze nu al contact met mij beginnen te zoeken? Ik keek naar beneden. Daar stond een franse meneer van rond de 35 jaar. Hij hield een boekje vast met een kroontje, pasfoto, wat interessante letters (‘police’). Een franstalige waterval kwam uit zijn mond zetten. Ik begreep waar hij op doelde, maar deed net alsof ik het niet begreep. Hoe dúrfde deze undercover míj als een ordinaire verdachte te bestempelen met zijn schamele 150 centimeter, tegen deze potige en brede neger van bijna twee meter en gezichtsbeharing?

Op de bonnefooi met mijn knapzak begaf ik mij richting de uitgang. Zonder slaapplaats, zonder Visa Goldcard en zonder Lonely Planet zou ik de stad bezoeken. ‘Ben je wel goed bij je hoofd?’, ‘Weet je het zeker?’ en andere quasi-jaloerse zinsneden vielen mij ten deel, een cosmopolitain als ik hou van het avontuur, het onverwachte, onbekende en gevaarlijke. De stad als de leeuw waar ik mij tegen moet verdedigen voordat het mijn kop er af scheurt. Ik zal deze stad leren, het zal moeten stupidiseren!

Als eerste ga je natuurlijk de indrukken die je krijgt verwerken middels het vergelijken met je eigen habitat. Aldoende deed ik dat met mijn huidige woonplaats Rotterdam, en da’s lastig want qua uiterlijk zien en voelen de steden geenzins hetzelfde. Zelfs de negers zijn anders. Daar zie je vooral West-Afrikaanse negroïden met nepvlechten. De bedelaars zijn zelfs anders; ze zijn in grote getalen (Rotterdamse zwervers worden gedwongen in Drentse afkickkampen geplaatst) maar dragen altijd wel de nieuwste schoenenmode.

Zo slapen sommige parijzenaars, ik dus niet.

De ridderlijke zoektocht naar een slaappplaats begon. Her en der had ik wat dingen opgepikt waar ik kon blijven logeren, er scheen bij gare de lyon een voordelige place pour dormir te zijn. Er was nog een plek voor mijn uitgeputte lijf, en ik overhandigde de penningen om mij daar te kunnen installeren. En wat ik daar aantrof…..

Wordt vervolgd.

De examinator en ik vonden elkaar heel lief. Logisch gevolg is dus….

Aan het niveau van mijn ingezonden stukken te zien is het natuurlijk kontjeklaar dat ik de magische leeftijd van een of andere gevestige literair criticus nog niet heb bereikt. Nee, ik moet nog de aandacht trekken met seksuele strapatsen en andere gekkigheid. Dit is geen belediging voor u hoor, lezer, nee u heeft voldoende intellectuele bagage om de aandacht ook op diepzinnige zaken te kunnen richten, hè?

Omdat ik nog zo’n jong dartelend hertje ben, onderga ik ook conform mijn gemiddelde kalenderleeftijd een rijexamen voor de personenauto. De zogenaamde TTT (TussenTijdseToets) is een voorbereiding op het daadwerkelijke examen, je kunt er vrijstelling krijgen voor bepaalde bijzondere verrichtingen. Vandaag hing dat zwaard van Damocles boven mijn hoofd. Niet omdat het een ramp zou zijn als ik het niet zou halen, maar meer omdat het financiele plaatje er nou niet bepaald rooskleuriger van zou worden als ik faalde.

Zó had mijn lesauto er bijna uitgezien!

Assertief als ik ben begroette ik mijn examinator en toonde ik halfgemeende interesse. Complimentjes geven, symmetrisch en conformistisch handelen. Ja, ik heb de psychologieboeken er nog eens op nagebladerd. Dat ging vrij soepel, maar ik zal u een geheimpje vertellen beste lezer: ik kom als een koele hippe kikker over in dit schrijven, alleen wanneer er spanning in het spel komt zakt mijn motorisch IQ met ruim honderd punten. Aangezien ik nogal perfectionistisch -enigszins narcistisch- ben, is het nogal pijnlijk om te vertellen wat er gebeurde tijdens de rit. Mijn enige talent dat nog werkte was het figuurlijk likken van kont. Ik zag dat dikke grauwe regenwolken zich samenpakten boven mijn automobiel, en hoorde het schelle geluid van Marco Borsato die “vandaag is rood” zong uit de goedkope luidsprekers. Róóskleurig was het dus niet.

Tijdens de evaluatie werd duidelijk dat ik vrijstellingen kreeg wegens goed rijgedrag, dat viel me nogal mee! Blijkbaar kan ik goed een automobiel besturen én goed slijmen! Nu weet ik tenminste dat een carrièreswitch naar taxichauffeur met royale fooien geen gekke keus is!

Ketterroken en kankerrokers

Vies hè, roken. Althans dat vindt 49,3% van de Nederlandse bevolking (bron: oortje open op de straat). De tijd dat een roker eigenlijk een stoere recalcitrante cowboy was of gewoon een levensgenietende bourgondiër ligt achter ons, en in plaats daarvan is een roker (a) iemand die zijn omgeving vervuilt, (b) veels te veel belasting betaalt en (c) de gezondheid van anderen schaadt voor zijn eigen genot. Een soort automobilist dus, maar die worden nog geaccepteerd door de stigmatisatiemaffia.

Zelfverzekerde roker. (dat het op een ezel lijkt laten we even buiten beschouwing)

Tegenwoordig is de ingang van dat lelijke kantoorpand waar je werkt of je school de schandpaal. Sinds enkele weken geldt dit ook voor kroegdeuren. Verbannen uit zijn eigen domein, als Adam en Eva uit het Paradijs. En we weten wat er van die twee bourgondische smulpapen is gekomen… Het lijkt alsof de roker een uitstel van executie heeft gekregen, langzaamaan knijpt de anti-rooklobby de roker de keel dicht, terwijl hij dat zelf ook wel kan en doet. Mijn voorspelling gaat uit dat in 2012 (de Maya’s hebben dit al voorspeld) rokers bij elke haal het hoongelach van de roze longetjes achter zich hoort. In 2018 gaan de roze longetjes vóór de roker staan om vervolgens zijn arm op te tillen en de vinger richting de roker te wijzen om dan te schaterlachen.

Maar ik zeg NEEN tegen dat al! Laat de rokers lekker doorroken en kanker krijgen als ze dat willen! Laat ze lekker hun conditie kapotmaken! Laat ze lekker misvormde kinderen krijgen! Laat ze lekker impotent worden! Laat ze lekker korter leven! Laat ze lekker slijm ophoesten! Het is een vrije keuze!

Maar hoe vrij is de keuze dat je geen nee kan zeggen tegen de sigarenboer?

Misschien moet ik toch maar stoppen…

Als ik voorgaande opschomming op een balans leg dan weegt kortstondig genot toch lichter?

Pornoplaat Britney Spears veroorzaakt 15.000 bezoekers op STUPIDITEITEN

Weet u nog? Britney Spears met haar vieze geschoren kutje. Het is dat ik een seksist en een anti-feminist ben, anders zou ik dat artikel nooit geplaatst hebben. Maar hé, zoals een correct successchrijver (vrij naar Jort Kelder’s nieuwste kindje 925) het beaamt, schroomt deze niet de bezoekersaantallen op te schroeven door daar het voor vrouwen-met-een-vlot/kort-kapsel-en-tuinbroek enigszins vernederend plaatje aan toe te voegen.

En hoe is dit een succes gebleken! De afgelopen maanden schommelden de bezoekersaantallen van deze weblog naar een duizelingwekkende hoogte van ruim 15.000 bezoekers per maand! Dat is keiveel voor een of andere pruts-letterklopper. Verdien ik dit wel?

Ik ben er heilig van overtuigd dat een een liefkozende schrijversgod bestaat. Nee, geen Mulisch. Nee, geen Hermans. Ik bedoel een God met een diepzinnige betekenis. Zo’n gozert met een toffe naam, Lekturoz of Literaa Tuur. Maar dat klinkt weer als een foute, groezelige Pool of een foute, dwergachtige Surinaamse bokser. Dit zeg ik niet voor niets. Mede door deze weblog te gebruiken als mijn portfolio tijdens mij sollicitatie voor kinderlogje Spunk ben ik aldaar aangenomen om daar voor heel weinig geld en veel moeite te gaan schrijven. Dat was overigens een korte carrière, maar dat terzijde. Dit heeft mij doen inzien dat mijn talent en passie bij het schrijversvak ligt (over dat ‘talent’ mag u zelf een waardeoordeel geven. Dat vindt u leuk hè, oordelen).

Het nieuwe project van de heer Jort Kelder vond ik zo doldwaas en vermakend, dat ik de komende tijd een poging ga wagen mijn talent daar welig te laten botvieren. Natuurlijk hoort dit artikel ook bij het binnenlikken wanneer ik deze ‘portfolio’ aan de heren aan de Amsterdamse gracht toon. En daar schaam ik mij niet voor. Tot de vrijdagmiddagborrel Jort!

Waar een beetje dromen en Britney’s vulva al niet voor kan zorgen…

Vooruit dan maar ouwe snoepers! Britney’s pussy.