Koningin Beatrix voorkomt escalatie Nederlands-Vlaamse zaak

Zoals Nederlanders maar amper weten, heerst er in het noordelijke gedeelte van het koninkrijk ten zuiden van ons een heuse Hollanders-rancune. Er heerst een algemene tendens van ‘Arrogante, luidruchtige, profiterende, gierige Hollanders’. Dit terwijl bijna elke dag wel een berichtje over hun Noorden te vinden is op VRT-Teletekst. Blijkbaar toch interessant.

Nederlanders zouden geen Nederlanders zijn als wij ook niet wat te zeiken (of vooroordelen) hadden over het landje met identiteitscrisis. Slechte wegen, verpauperde Oostblokwijken en het aanhangsel Wallonië (er schijnen Walen naar Polen te verhuizen om daar een baan te zoeken).

 

Het is evident dat op een gegeven moment de maat vol is. België Vlaanderen is zijn onderdanige rol spuugzat, en dreigt met sancties. Geen Nederlanders meer op de Belgische snelweg! Paniek in Den Haag; de pantalons met glimmende bilvlakken springen op, kamervragen. Minister-president Balkenende vindt de kwestie zodanig ernstig dat hij een wethouder van de grensgemeente Roosendaal naar de Belgische minister-president Verhofstad stuurt. “Minachting!”, reageerde Verhofstad op de zendeling. De grens ging op slot.

Balkenende begon toch te twijfelen, hij zocht een gaatje in zijn agenda en nodigde zijn collega uit. Om alles onder het genot van een koek en zopie weer te bespreken. Dit resulteerde in een fiasco, en Bianca Balkenende, vrouw van, reageerde de dag er na in roddelblad de Spits met:  ”Die viespeuk zat onder mijn rok!”. Beide regeringen waren van God los door deze taferelen.

Hare Majesteit Beatrix van Oranje-Nassau volgde deze voortgang nauwgezet en lijdzaam achter de televisie. Ze keek altijd het achtuur-journaal, en vandaag at ze een magnetronmaaltijd Boerenkool van de Albert Heijn. Het smaakte haar goed. Na vijf minuten vechtende parlementsleden te hebben gezien op het journaal, was ze het zat. Ze gooide haar vork in het bakje, en zocht naar haar mobieltje. Onder de A vond ze Albert Felix Humbert Theodoor Christiaan Eugène Marie. Zouden Beatrix en de koning van België samen wat bekokstoven?

20 Uur later ging de deurbel. Het was Albert. Beatrix nam hem aan de arm, en na 5 minuten lopen waren ze in de vergaderzaal van het Paleis. Beatrix wond er geen doekjes om, zoals een correct Hollander dat beaamt, en zei tegen Albert: “Prangende kwestie. Ik opteer voor een minder diplomatieke oplossing, te zeggen het toespreken van het Parlement”. Albert keek afkeurend. Nee, hij wilde wat anders. Zijn blik dwaalde af naar de decolleté van de Majesteit, en hij zei: “Accord, echter op un voorwaarde”.

De dag direct na de hoogstgeheime ontmoeting van de twee staatshoofden, stonden ze beiden in hun eigen land in hun bestuurszalen. Met zalvende en amicale woorden spraken ze de kamerleden en het volk toe. Ze riepen op tot meer liefde en intimiteit tussen de twee landen.

Zijn enige vriend was goedkope chocolade

Eenzaam was hij, nadat hij al zijn vriendschappen verbroken had. Bij het sterfbed van zijn grootouders zag hij immers ook geen vrienden, slechts familie. Wat heb je dus aan ze? Helemaal niets. Als hij als bejaarde alleen zou sterven, kon hij net zo goed nu er al aan wennen.

Drie maanden geleden was Edgar begonnen het het afkappen van contacten uit zijn leven. Het was een populaire jongen op school – iedereen wist zijn naam en hij wist slechts een handvol namen van degenen die hem intrigeerden. Hij stond bekend om zijn lange bruine haar, die zeer modieus was. Ook dat hij elke dag een snickers at voor zijn ontbijt. Edgar had namelijk een chocoladeverslaving, en had een studiekeuze gedaan waarmee hij in de cacaohandel terecht kon komen.

Chocolademelk, chocoladerepen, chocoladeletters, vloeibare chocolade tijdens seks met zijn scharrels, appels met een laagje chocolade en pure hagelslag. Het was geen dikke jongen, want al die calorieeen chocolade trainde hij er elke avond weer af in de sportschool.  Hij was niet met suikergoed bezwangerd: breed van spieren, niet van vet.

Na het incident met de KitKat, had hij het helemaal gehad met de mensheid. Zijn voormalig beste vriendin had zonder te vragen zichzelf van een stuk KitKat bediend, en Edgar ging volledig door het lint. Een ieder definieerde het als een cul-de-sac, waarmee de situatie -in Edgars ogen- alleen maar grimmiger werd. Hij gaf zijn zijn vriendin met zijn kneiterharde vuisten een hoek op haar kin, en de stukjes chocolade vlogen uit haar mond. Niemand wilde meer zijn vriend zijn na dit voorval, en iedereen die geen begrip kon opbrengen voor Edgar in het chocoladevraagstuk kon wat hem betreft dood neervallen.

Nu zit hij daar, achter de buis. Een reep goedkope Euroshopper chocolade van 29 cent, met hazelnoten. Zijn rancuneuze gevoelens werden enigszins gedempt door de ‘helende werking’ van chocolade, zoals Edgar altijd betoogde. De smaak blijft tenminste wel immer hetzelfde, tot aan zijn dood. Zal altijd bij hem zijn.