Stinkjaloerse neger

Dit verhaal vertelde ik vandaag aan mijn twee psychiaters.

 Op een grauwe middag enkele maanden geleden ben ik naar de boekenbeurs in Utrecht geweest. Daar hadden ze allemaal boeken in een grote beurs gezet. En daar heb ik wat boeken gekocht voor goedkoop, waaronder het boek Stinknegers van Raoul de Jong. Ik weet nog goed waarom ik dat boek kocht. De mooie kleurtjes op de kaft was één, maar het feit dat het een reisverhaal was twee.

 Als jonge Stupiditeiter droomde ik al van een reizigersbestaan, om precies te zijn: vanaf het moment dat ik verplicht een reisverhaal moest lezen op scorro (= straattaal voor school). Een heldhaftige roman van een journalist die het wel even voor elkaar kreeg om rond kampvuurtjes te zitten en wild rond te dansen, in springerige en zandopstuivende Jeeps starend naar de horizon naar z’n doel te verplaatsen. Bovenste knoopje los, waardoor z’n behaarde en bezwete torso zichtbaar werd… Goed, daar gaat het even niet om. Ik wou dat ook. Ik wou zo zijn. Maar dat kon niet. Want ik was pas 16. Completely whack!

 Mispoes. Raoul was tijdens het schrijven van zijn proza een 20-jarig jung! Stiekem ben ik wel een tikkeltje beetje na-ijverig. De manier waarop hij schreef in zijn boek, de grote lettertjes, zijn gedachten, zijn twijfels, allen herkenbaar. Puur, sereen. Hij heeft fucking veel hits op Google, en dat wil ik ook – aandachtsgeil  ijverig dat ik ben. Een BELGISCHE krant die hem recenseert, een professionele schrijverscarrière…

 Onnodig om te zeggen dat ik nu bij zijn oude werkgever heb gesolliciteerd,  en ben uiteráárd uitgenodigd voor een gesprek. De jeugddroom in het onderbewuste hebbend, onderging ik met horten en stoten het gespreksritueel. Ik besefte dat dit het moment was waar mijn jungledromen waar konden worden. Ik zag mezelf al helemaal in een kaki-bruin overhemd en een kapmes. Het foto-behang met een bos die daar hing voegde nog wat toe aan de ambiance die ik in mijn hoofd had gecreeërd.

Raoul, gij stinkneger, word mijn mentor? Dan heb ik tenminste nog wat verhalen te vertellen aan mijn psychiaters.