De Zwarte Cobra LACHT om de dood

Er was eens een zonnige middag in een havenstadje in een klein groen staatje dat Holland heette. Daar woonde een jongen het leven als iets grappigs zag. Terwijl de rest van het werkvolk zich richting de dominee begaf om te danken voor het leven, was het hoongelach zijnerzijds. Klein sadistje dat die knaap was.

Want de dood is om te lachen. Vooral als het lichaam in stukken gesneden is, en tentoongesteld in een stille galerie. Opgezet en mooi gelakt. Bekeken en smadelijk bespot. Want de dood moet ook mooi zijn. Gna. Gnagna. Gnagnagna.