Meisje bij de Subway, terminale mentale kanker

 De Subway is een Amerikaanse broodjeszaak met ruim 26.000 vestigingen over the world. Als zin hebt in iets Amerikaans, dan ga je hier naar binnen. Het voelt hier meer naar Amerika dan de Mac of zelfs de Kentucky Fried Chicken. Goedkoop uitziende meubilair en overal kreten in het Engels, refill frisdranken en grote foto’s van Europese ingrediënten die ze helemaal niet gebruiken. Je bestelt een broodje en geeft je wensen te kennen: ze maken het voor je neus klaar. Een ding is echter niet Amerikaans: het personeel. Zo onbehouden (import-) Hollands als het maar kunt krijgen.

Van de vele vestigingen waar ik mijn buikje heb gevuld met hun broodjes, waar ik mij niet schuldig bij ging voelen, ga ik er bij één altijd met tegenzin heen. De locatie is zeer centraal gelegen en derhalve ook erg druk, er staat een hele grote beker met “hoogste omzet in 2006″ en er loopt echt tien man personeel. Meeste werken parttime bij de Subwat naast hun studie nagelstylist(e) of zo, maar er is altijd één meisje die er altijd staat. Ik schat dat ze een jaar of 19 is, ze heeft een enigszins Oosters uiterlijk en lange begeerlijke zwarte haren met kleine krulletjes, lange benen… Zou ze zich aan het heroriënteren voor haar studiecarrière? Een verborgen fetisj voor verse broodjes? Is ze verliefd op een van de medewerkers daar en is die baan slechts een smoes om in diens aanwezigheid te toeven? Ik vond haar er uitzien als een Elif (Turks voor lang en slank meisje, en het klinkt lief).

Niets van dat al. Als ik een broodje bij haar bestel verstaat ze het niet, en kijkt ze me aan alsof ik zeg dat ik haar de rozijntjes uit de aars wil likken. Ik ben de beroerdste niet, en herhaal de bestelling (dat was écht gewoon een broodje). Zo blijkens is het moeilijk om een broodje te maken, ik moet haar telkens corrigeren voor het gierige gedrag omtrent het beleg. “Mag-ie nog 10 seconden langer in de oven? Zonder olijven en ui, hè zei ik.” Zomaar dingen die ik tegen haar zei. En dan is het broodje soms nog niet te vreten. Koelkast van de groenten te koud afgesteld, die vieze vette Amerikaanse kaas te weinig gesmolten, broodje te droog. Mijn wensen luisteren nauw.

Zoals een correcte Hollander dat beaamt, is zeiken eigenlijk een eerste levensbehoefte. Ons wordt vanaf de geboorte al ingeprent dat we een vrijgevochten natie zijn met mensen  die geen blad voor de mond nemen, maar we staan er maar weinig bij stil hoe een ander dit kan interpreteren. Vooral met de globalisering die nu plaatsvindt en het integratieprobleem van allochtonen kan wellicht zijn oorsprong vinden in de nukkige chauvinistische gedrag dat de Nederlandse mentaliteit heet.

Dat meisje waar ik net negatief over betoogde is in mijn ogen ook een zwart schaap van die hele onkundige circus achter de counter. Anekdote: de arme zwartharige deerne zat een keer te genieten van een welverdiend en zelfgemaakt broodje (was vast lekkerder dat die ene die ze voor mij had bereid) en bij het binnentreden van een klant werd er over haar in niet gering volume gepraat. “Wáár is Elif?!?! Wat denkt ze wel niet?!!!”, aldus een muts die stond te socializen in de personeelsruimte. Verschrokken stond Elif op en met neergeslagen hoofd vroeg ze in gebrekkig Nederlands wat de klant wenste te eten.

Dit voorval veranderde mijn mening over het fluffige meisjeskind. Het is ook een wezen met emoties, pijn en vreugde, gedachten en moedergevoelens. Iedereen denkt het grootste gedeelte van de dag aan zichzelf, neem maar als voorbeeld dat je met je dienblad karnemelk op de grond valt in een kantine, je schaamt je de hele dag nog dood terwijl het niemand kan schelen. Men vindt zichzelf er toe doen tussen die 6,3 miljard zielen op deze wereld. Nee. Ik bezig niet langer die mentaliteit die grofheid heet. Bij mij is de terminale mentale kanker waar velen aan lijden met een lekker scherp mes weggesneden. Doe mij maar een broodje liefde in plaats van een broodje haat.

Stinkjaloerse neger

Dit verhaal vertelde ik vandaag aan mijn twee psychiaters.

 Op een grauwe middag enkele maanden geleden ben ik naar de boekenbeurs in Utrecht geweest. Daar hadden ze allemaal boeken in een grote beurs gezet. En daar heb ik wat boeken gekocht voor goedkoop, waaronder het boek Stinknegers van Raoul de Jong. Ik weet nog goed waarom ik dat boek kocht. De mooie kleurtjes op de kaft was één, maar het feit dat het een reisverhaal was twee.

 Als jonge Stupiditeiter droomde ik al van een reizigersbestaan, om precies te zijn: vanaf het moment dat ik verplicht een reisverhaal moest lezen op scorro (= straattaal voor school). Een heldhaftige roman van een journalist die het wel even voor elkaar kreeg om rond kampvuurtjes te zitten en wild rond te dansen, in springerige en zandopstuivende Jeeps starend naar de horizon naar z’n doel te verplaatsen. Bovenste knoopje los, waardoor z’n behaarde en bezwete torso zichtbaar werd… Goed, daar gaat het even niet om. Ik wou dat ook. Ik wou zo zijn. Maar dat kon niet. Want ik was pas 16. Completely whack!

 Mispoes. Raoul was tijdens het schrijven van zijn proza een 20-jarig jung! Stiekem ben ik wel een tikkeltje beetje na-ijverig. De manier waarop hij schreef in zijn boek, de grote lettertjes, zijn gedachten, zijn twijfels, allen herkenbaar. Puur, sereen. Hij heeft fucking veel hits op Google, en dat wil ik ook – aandachtsgeil  ijverig dat ik ben. Een BELGISCHE krant die hem recenseert, een professionele schrijverscarrière…

 Onnodig om te zeggen dat ik nu bij zijn oude werkgever heb gesolliciteerd,  en ben uiteráárd uitgenodigd voor een gesprek. De jeugddroom in het onderbewuste hebbend, onderging ik met horten en stoten het gespreksritueel. Ik besefte dat dit het moment was waar mijn jungledromen waar konden worden. Ik zag mezelf al helemaal in een kaki-bruin overhemd en een kapmes. Het foto-behang met een bos die daar hing voegde nog wat toe aan de ambiance die ik in mijn hoofd had gecreeërd.

Raoul, gij stinkneger, word mijn mentor? Dan heb ik tenminste nog wat verhalen te vertellen aan mijn psychiaters.

Gratis porno! HentaiTEENyoungLOLITAxxxmovierussian.avi

Deze website draagt geen advertenties, en levert dus geenzins geld op. Sterker nog, het kóst geld. Toch wil ik dat deze site bezocht wordt, want om nou tegen een hele hoop lucht te gaan schrijven? Daar wordt niemand vrolijk van. Die enkele bezoekers per dag hier koester ik (varieert van 0 tot 25).

Wat mijn snode oog echter zag, is dat ik niet om mijn -uiteraard- geweldige schrijfkunsten word bezocht, maar om de hoeveelheid seks in deze log. Seks? Ja, seks. Hier? Ja, hier. Deze weblog heeft een mooie functie waar ik kan zien met welke zoekwoorden men hier kwam. Deze zijn ’sexes kijken garatis’, ‘exhibitionisme’, ’sex onder ons’, ‘naakt per fiets’ en ‘de zwarte cobra’. Goed, waarom lachen om de dingen waardoor wij überhaupt bestaan?

U beseft natuurlijk wel dat ik deze titel ook slinks heb verwerkt. Deze log zal groeien, porno wat het kost. Let op mijn woorden.

Het schrijverschap is noeste arbeid

Wie denkt dat een schrijver een luizenleventje leidt, heeft het bij het foute eind. Anders dan andere kunstenaars, zoals beeldhouders en filmers, heeft de man die zijn emoties tot pennenvruchten probeert te verwoorden het maar moeilijk. Zowel geestelijk als fysiek.

Fysiek? Oh, jawel. Kunstenaars zijn vaak romanciers. Een échte schrijver doet alles nog met een vulpen en vellen papier, de moderne generatie met een typemachine. En ik kan u vertellen dat een typemachine zwaar typt. Een goed stuk wordt na een keer schrijven herschreven, en nog een keer herschreven, om vervolgens nog een keer geschreven te worden. Eenzaam en alleen op een stoffige zolderkamer in kaarslicht.

Geestelijk kan men het een zwaar beroep (of hobby, of bezigheid, of gepruts) noemen omdat het vooral denkwerk betreft. Er wordt normaliter uitgegaan van een zeer domme consument, elk woord dient zorgvuldig overwogen te worden. De toon moet aangepast worden, je wilt dat het publiek een zeker niveau heeft. Alleen moeilijke woorden en constructies gebruiken als je een (pretentieus) intellectueel publiek wilt bereiken.

Excentrieke schrijvers. Kom op zeg, daar pas ik ook tussen.

Een schrijver moet van zich afbijten, want het brood is schaars in deze wereld. Iedere schrijver heeft zo een hoge dunk van zichzelf, denkt dat-ie geniaal is, en is zo aandachtsgeil dat-ie alle tl-balken en discolichten op zichzelf gericht wil hebben. In de HP/De Tijd, roddelblad voor intellectuelen, kwam ik de volgende passage tegen. Grunberg noemde A.F.Th* een middelmatige schrijver. De schrijver A.F.Th. reageerde op de uitspraak van Grunberg: “Om een pup zindelijk te maken, moet je hem weleens met z’n snuit in de kak duwen”. Gekenmerkt door prachtig en sierlijk taalgebruik wordt hier op een stijlvolle manier een soort GTST-sfeer gecreeërd.

Als amateur verlang ik naar de roddels en inspanning, de stoffige intrigerende ambiance die rond het schrijverschap hangt – net als in een rokerig literair café. Niets van dat al. Ondergetekende zit nu nog met z’n ideeënlijstje a-romantisch achter z’n PC’tje, wachtend op een creatieve ingeving, amateuristisch op een gratis weblogje, waar tienduizenden anderen bezoekers lokken middels pornografie en illegale aanbod. Mag ik alsjeblieft meedoen?

* Adrianus Franciscus Theodorus van der Heijden, maar gewoon Adri is ook goed.

Sex Club 7. Voor de jong volwassenen onder ons.

Om door een ringetje te halen. Weemoed naar weleer.

De Zwarte Cobra LACHT om de dood

Er was eens een zonnige middag in een havenstadje in een klein groen staatje dat Holland heette. Daar woonde een jongen het leven als iets grappigs zag. Terwijl de rest van het werkvolk zich richting de dominee begaf om te danken voor het leven, was het hoongelach zijnerzijds. Klein sadistje dat die knaap was.

Want de dood is om te lachen. Vooral als het lichaam in stukken gesneden is, en tentoongesteld in een stille galerie. Opgezet en mooi gelakt. Bekeken en smadelijk bespot. Want de dood moet ook mooi zijn. Gna. Gnagna. Gnagnagna.

Voyeurisme

Als alternatieveling dient ondergetekende uiteraard ook in een inspirerende omgeving te toeven. Omdat ik jullie ook wat gun, geef ik jullie een kijkje in eigen keuken. Let op de details!

Hierboven ziet u een foto van een hoek. (er zijn er vier) Let u op de variatie in het behang. Die wereldkaart hangt er nog uit de tijd dat ondergetekende werelddictatorschap aspireerde, tezamen met een souvenir uit Londen of zo. Zag er wel kicken uit jeweets. Aapje, parodie, en zo. Jodokus Kwak kussensloop. Autobiografie Ayaan Hirsi Ali op de nachtkast. Excentriek?

Hierboven ziet u mijn nieuwste aanwinst. Een portret van onzer Majesteit. Die intrinsieke rust die zij uitstraalt inspireert mij. (misschien moet ik trouwens een wat minder goedkope lijst halen de volgende keer. Check die reflectie, noh!)

Ziekelijke exhibitionisme

 

Vandaag is ondergetekende getuige geweest van een puike streak-actie. Een streaker is een persoon die bij een openbaar evenement onverwachts naakt ten tonele verschijnt met het doel het evenement te verstoren, te provoceren, of zichzelf in de schijnwerpers te plaatsen. Dat kan het gevolg zijn van een soort aandachtsgeilheid, een ziekelijke exhibitionisme, of meer van zulks.

Het was een mooie dag voor exhibitionisme in de hockeygemeenschap. De zon scheen, de lucht was spablauw, en derhalve werden de goudgele mannendranken rijkelijk geconsumeerd. Dit was waarschijnlijkerwijs de basis voor deze recalcitrante actie. De dogma die heerst in deze correcte, ettiqettair verantwoorde, contreien dient in mijn opinie inderdaad geslecht te worden. Deze publieke naaktheid was een goed begin op de weg naar totale anarchaïstische losbandigheid, en herhaling in enigerlij andere vorm heeft mijn fiat.

Vanaf de linkerkant van het veld kwam twee baldadige adonis-jongens in hun adamskostuum (edoch met kleine lendedoek) de commune ontwrichten. Het hoongelach was hunnerzijds, het ontzag en de humor lag als een warme wollen deken over het publiek. Het spel van het damesteam dat op het beruchte moment gaande was bleef, door het katatonische ongeloof van de dienstdoende arbiters, gewoon doorgaan. Prachtig. De jongelui werden naderhand luidruchtig opgevangen door hun teams, alwaar een luid gejoel vanaf straalde.

Ik voelde mij zo vrij. Misschien doe ik het wel vaker.

Weescht positief avond!

Brainflossing: de Zwarte Cobra interviewt