Zelfs de dieven motten ‘m niet

Om op z’n janboerenfluitjes in de ochtend naar mijn onderwijsinstelling te gaan, verplaats ik mij normaliter per tweewieler. Een fiets om preciezer te zijn. Op zich is dit nog niet bijzonder, want hey dude, zoveel mensen verplaatsen zich per fiets naar hun plekjes en plaatsjes.

Zou je denken hè. Nee, ik heb een Bijzondere Fiets. Deze fiets is aangeschaft in 1990, nog een beetje in de Sovjet-tijd dus, en dat is goed te merken. Die fiets is nog zwaarder dan ik, kwaliteit Duitsch staal, me dunkt. Dát is kwaliteit die je bij de HEMA niet vindt hoor, en ik kan het weten. In mijn jonge wilde en stupide jaren heb ik namelijk zo’n stuk rotzooi durven aanschaffen en ik heb het geweten. Dat ding begon na 2 weken al mankementen te vertonen en ik was maar wat blij dat-ie de maand erna gestolen werd.

De willekeurige Rotterdamse junk komt niet met z’n fikken aan m’n Phoenix Locomotief. De crack heeft waarschijnlijk hun spieren dermate aangetast dat ze de fiets niet kunnen verplaatsen (dat kunnen alleen sterke adonis-kereljongens), en ze zien de schoonheid van Oostblok-vormgeving niet.

Dit ding is de tank onder de fietsen. Deze Hollandsche makelij overleeft mij namelijk. Stoepen, afgelegen stationnetjes, alcohol, passagiers, te laat ontweken glas en auto’s, hij blijft rijden (ja, er is ooit een auto tegenaan gereden). Enige minpunt is het zadel dat ernstig gehavend is. Echter, zoals een correct student dat beaamt wordt daar een plastieken zak over getrokken. Dat werkt prima, alleen willen de paupers op station Rotterdam-Lombardijen graag voor hun eigen zakjes zorgen als hun zadeltje nat is, en niet mijn zakje pikken? Bij voorbaat dank.