Analyse van de gemiddelde treinreis

Wanneer men vaak forenst in de trein, vallen een aantal zaken op. De psychologie achter de treinreiziger. Ik zit elke dag in de trein; in de ochtendspits, tussen de middag, in de middagspits, ’s avonds of ’s nachts óf een combinatie van dat al. Er heerst mettertijd een substantieel verschil in gedrag van onzer medereiziger.

’s Ochtends kijkt iedereen boos, en heerst er orde. Niemand die zich misdraagt, voeten op de bank heeft of luidruchtig praat. Afhankelijk van de lengte van de trein, rennen de mensen ’s ochtends ook veel sneller, ze willen allemaal koste wat het kost een zitplaats bemachtigen, de dieren (á la, ik ook). De hoefijzervormige kringen die zich voor de deur vormen hebben een grotere dichtheid, en er is voor de uitstappers minder plaats gelaten.

 Mislukte foto van spoedende forensen en raamplaatsgieren

Tussen de middag is het stil. Dan zijn er genoeg zitplaatsen in de trein, en soms heb je gewoon je eigen coupé. Er is dan ook een overschot aan bejaarden, kutstudenten, werklozen, dagjesmensen en andere maatschappelijk misdeelde personen. De mensen lopen relaxter, je kan een krantje dito zitplaats naar keuze bemachtigen. Tussen dat volk en die keuzevrijheid voel ik mij in mijn sas.

In de middagspits is het ongeveer hetzelfde verhaal als de ochtendsspits, met als saillant detail dat het werkvolk trager voortbeweegt. Uitgeput?

’s Nachts is een verhaal apart. Nu moet ik wel een kanttekening plaatsen: ik heb alleen ervaring met nachttreinen in het weekeinde. Er hangt een mix tussen gezelligheid en agressiviteit, lamlendigheid en vreugde. Gezelligheid omdat we allemaal hetzelfde willen: naar huis. Agressiviteit door de alcohol, en lamlendigheid door het tijdstip. Vreugde wanneer er weer eens een station wordt bereikt. Hoera! Bijna thuis en geen zelfmoorden op het spoor! De conducteur gooit er vaak een schepje bovenop: “Dames en heren, dit is station x, wilt u uw buurman wakker maken, en slaap lekker!”