Analyse van de gemiddelde treinreis

Wanneer men vaak forenst in de trein, vallen een aantal zaken op. De psychologie achter de treinreiziger. Ik zit elke dag in de trein; in de ochtendspits, tussen de middag, in de middagspits, ’s avonds of ’s nachts óf een combinatie van dat al. Er heerst mettertijd een substantieel verschil in gedrag van onzer medereiziger.

’s Ochtends kijkt iedereen boos, en heerst er orde. Niemand die zich misdraagt, voeten op de bank heeft of luidruchtig praat. Afhankelijk van de lengte van de trein, rennen de mensen ’s ochtends ook veel sneller, ze willen allemaal koste wat het kost een zitplaats bemachtigen, de dieren (á la, ik ook). De hoefijzervormige kringen die zich voor de deur vormen hebben een grotere dichtheid, en er is voor de uitstappers minder plaats gelaten.

 Mislukte foto van spoedende forensen en raamplaatsgieren

Tussen de middag is het stil. Dan zijn er genoeg zitplaatsen in de trein, en soms heb je gewoon je eigen coupé. Er is dan ook een overschot aan bejaarden, kutstudenten, werklozen, dagjesmensen en andere maatschappelijk misdeelde personen. De mensen lopen relaxter, je kan een krantje dito zitplaats naar keuze bemachtigen. Tussen dat volk en die keuzevrijheid voel ik mij in mijn sas.

In de middagspits is het ongeveer hetzelfde verhaal als de ochtendsspits, met als saillant detail dat het werkvolk trager voortbeweegt. Uitgeput?

’s Nachts is een verhaal apart. Nu moet ik wel een kanttekening plaatsen: ik heb alleen ervaring met nachttreinen in het weekeinde. Er hangt een mix tussen gezelligheid en agressiviteit, lamlendigheid en vreugde. Gezelligheid omdat we allemaal hetzelfde willen: naar huis. Agressiviteit door de alcohol, en lamlendigheid door het tijdstip. Vreugde wanneer er weer eens een station wordt bereikt. Hoera! Bijna thuis en geen zelfmoorden op het spoor! De conducteur gooit er vaak een schepje bovenop: “Dames en heren, dit is station x, wilt u uw buurman wakker maken, en slaap lekker!”

Dacht jij dat je een kubus kon tekenen?

Industrieel Product Ontwerpen, Haagse Hogeschool, Den Haag.

Zelfs de dieven motten ‘m niet

Om op z’n janboerenfluitjes in de ochtend naar mijn onderwijsinstelling te gaan, verplaats ik mij normaliter per tweewieler. Een fiets om preciezer te zijn. Op zich is dit nog niet bijzonder, want hey dude, zoveel mensen verplaatsen zich per fiets naar hun plekjes en plaatsjes.

Zou je denken hè. Nee, ik heb een Bijzondere Fiets. Deze fiets is aangeschaft in 1990, nog een beetje in de Sovjet-tijd dus, en dat is goed te merken. Die fiets is nog zwaarder dan ik, kwaliteit Duitsch staal, me dunkt. Dát is kwaliteit die je bij de HEMA niet vindt hoor, en ik kan het weten. In mijn jonge wilde en stupide jaren heb ik namelijk zo’n stuk rotzooi durven aanschaffen en ik heb het geweten. Dat ding begon na 2 weken al mankementen te vertonen en ik was maar wat blij dat-ie de maand erna gestolen werd.

De willekeurige Rotterdamse junk komt niet met z’n fikken aan m’n Phoenix Locomotief. De crack heeft waarschijnlijk hun spieren dermate aangetast dat ze de fiets niet kunnen verplaatsen (dat kunnen alleen sterke adonis-kereljongens), en ze zien de schoonheid van Oostblok-vormgeving niet.

Dit ding is de tank onder de fietsen. Deze Hollandsche makelij overleeft mij namelijk. Stoepen, afgelegen stationnetjes, alcohol, passagiers, te laat ontweken glas en auto’s, hij blijft rijden (ja, er is ooit een auto tegenaan gereden). Enige minpunt is het zadel dat ernstig gehavend is. Echter, zoals een correct student dat beaamt wordt daar een plastieken zak over getrokken. Dat werkt prima, alleen willen de paupers op station Rotterdam-Lombardijen graag voor hun eigen zakjes zorgen als hun zadeltje nat is, en niet mijn zakje pikken? Bij voorbaat dank.

Alleen maar leugens!

Het politieke nieuws uit Den Haag bereikt de mensen in ons vaderland en ver daarbuiten, middels de media: gewone krant, televisie, internet, of weet ik allemaal wat voor moderne snufjes ze tegenwoordig allemaal hebben. Per slot van rekening ben ik achttien jaar, dus het bijhouden wordt steeds lastiger. Je zou bijna vergeten dat er andere mensen op redacties zijn die het nieuws voor jou presenteren. Het is een miljardenindustrie, dat kun je ook wel zien aan al die pulpkranten die mijn trein ’s ochtendsvroeg bevuilen.

Zonder reguliere media zouden wij dus afhankelijk zijn van de Staatscourant of dergelijke communistische, enge dingen. De media zorgen ervoor dat de politici normale, belastingbetalende, burgers kunnen toespreken, en dat de democratie wordt gecontroleerd door alles en iedereen, én dat de politici kunnen lezen over het zware arbeidersbestaan (en daar derhalve handig op kan inspringen). Het grote aanbod van media zorgt ervoor dat men bij verschillende bronnen hun mening kunnen vormen over politieke blabla. Héél handig.

Of toch niet? Nederland heeft de meest vrije pers ter wereld (bron: reporters sans frontières), en dat is heel fijn zou je zeggen. Natuurlijk, vrijheid willen we allemaal wel, maar het kan ook schaden. Ik neem maar als voorbeeld het Nederlandse martelschandaal in Irak, waarmee De Volkskrant met veel bombarie een jaar geleden naar buiten trad. Er zouden uiteindelijk bij verhoren ‘fatsoensnormen zijn overtreden’. De Volkskrant had als bron een of andere labiele militair. Andere kranten namen het nieuws snel over en de soap werd smeriger en smeriger. De wereld sprak er schande van, en natuurlijk zullen er ook een paar Irakezen geweest zijn die hun bloed voelden koken. Het stevige Nederlandse imago werd ernstig geschaad en in Den Haag werd er weer over vergaderd en nog een keer beschouwd. Wat bleek? Het waren allemaal LEUGENS! Toenmalig minister van Defensie H. Kamp deed aangifte.

>> Sfeerbeeld Abu Graib Resort (alsof we nog nooit een piemel gezien hebben)

Blijf kritisch

Perfect zou natuurlijk zijn dat de marktwerking zijn werk deed, en dat niemand meer De Volkskrant kocht. Dat zal media leren om niet zomaar maar dingen klakkeloos over te nemen! Maar helaas, da’s slechts utopie. De pers moet gecontroleerd worden, en wel door zichzelf.

Ik, de schrijver, schrijf ook maar wat. Wie ben ik nou helemaal om de vorige alinea als waarheid te zien? Misschien is er stiekem wel gemarteld. Gelukkig is volgens het gerenommeerde blad The Economist Nederland het op twee na meest democratische land ter wereld, en werd er met veel vergaderen besloten worden dat we toch maar niet hebben gemarteld.

Mijn oproep aan het volk: blijf kritisch. Wees alert, en wantrouw de media. Er zijn namelijk altijd anderen die het nieuws voor jou op een presentatieblaadje gieten.